İçimdeki yelkenlileri saldım yine, rüzgar tatlı tatlı esmekte… İçim hafif ve meltemli….

Şimdi yelkenliye bindirdim hepsini.. Gecenin alacası çökmüş sularıma.. Olsun… Sabahı ve güneşi, sessizliği ve rüzgarı da yanıma koydum gidiyoruz…. Seyahat bu.. Adı da “Umut etmek üzerine”….

Yüzüme değen rüzgar gülümsetiyor beni.. Bazen suyun sesini, bazen de yola çıktığım andaki mutluluğu biriktiriyorum parça parça - çoğalıyor içimde …. Varırmıyız ki demiyor içim… Korkum yok varmak adına… Çünkü varmak kısa, yol uzun..

Seyir halindeyim.. Umut, gülümsetiyor içimi, yüreğimi okşuyor.. Yüzümde hiç bilmediğim huzurlu bir tebessüm… Varmak mı? Ne önemi var… Umut bu içini doldurabilene….Ve yolu, sadece varmak olarak görmeyene…

Güneş açıyor, ısınıyor içim…. Mutlu bulutlar sadece gökyüzünde değil, içimde de kabarıyor sanki.. Şekil değiştiriyor, bir yenisi ekleniyor yol boyu… Yuvarlak ve mutlu…

Güneş yükseldikçe, daha mutluyum… Diyor ki, “bu çoşkuya bende katılıyorum seninle… Birazdan yok olsam da, geceye ve yakomozlara devrederim yolculuğunu… Manzaranın keyfini sür… Yarın yine aynı çoşkuyla buradayım merak etme…”

Umut etmeyi seviyorum… Sevgiyle esebiliyor rüzgar ancak, seversen duyarsın sessizliği.. Seversen bilebilirsin ki o bulutlar sadece gökyüzünde değil, yüreğinde de…. ve kalpten istenileni kim durdurabilir ki? İçinde sevgi varsa, korku da olmaz.. Endişe de.. .

Bugün umutlarıma yelken taktım…Yoldalar…Varırlar mı? Önemli değil..
Yolculuk nereye ? Umut etmeye….Yol çünkü sadece Umut etmek üzere…

Benim hala umudum var…Henüz varmasalarda gerçeğe…
Pupa yelken gidiyoruz..

——
Bu dünya senin dünyan….Ve bu hayat senin hayatın…Önce çöz zincirlerini, bağladığın kendini…

Sonra koş özgürce çimlerde…. Ayakların yere değsin önce…. Çimen ve toprak kokusu çalınsın burnuna…Ve bir ağaç gibi kök sal bu hayata .. Kendini özgürce hayatın içine bırak….Ama kök saldığın toprağı da anla…

Bir ağaç gibi sabırlı olmayı öğren… Aynı noktada yıllarca sessizce kalır çünkü onlar… Toprağa saldıkları kökleri ve gökyüzüne uzanan dallarıyla dimdik dengededir her zaman ağaçlar… Dallarında kuşları misafir eder, mevsimler geçirir, direnmezler hiçbirşeye çünkü bilirler ki birgün elbet bahar gelir.

Dimdik duran sabırlı bir savaşcıdırlar ama aynı zamanda da her doğa koşuluna da teslim olur ağaçlar… O teslimiyette, sadece sürece odaklıdırlar.. Yoldan geçene, dallarındaki göçmen kuşlara, gövdelerini gıdıklayan karıncaya, kara kışlara, rüzgara, güneşe ve aya…

Ve sende ağaç gibi ol şimdi…. Dimdik… Köklerini sal hayata.. Gövdenden yukarılara uzanmaya çalışan kollarını hisset… Hayallerine ve güneşe doğru uzan hadi… Besle sende kendini, köklerinden aldığın güç ile gökyüzüne… Sonsuzluğa uzanırcasına gerin… Gökyüzü bak açmış kollarını, seni kucaklıyor… Güneşi selamlamayı da unutma…. O büyüten, yaşatan, ısıtan ve varedeni… Bak hem güneşte çok seviyor seni …….

Denizlere koş sonra, bir tek kıyısından anlayabildiğimiz denizlere… Ayağını korkmadan suya değdir… Önce soğuk gelir su titretir seni, sonra ısıtır ona teslim olduğunda savaş bitmiştir çünkü…

Haydi şimdi suya bırak kendini…. Suya uzan..Altında maviden bir çarşaf, bulutları yorgan, dalgaları da ninni say….. Anla suyu, dinle sana anlattığını…. Konuşma, sadece dinle... Bazen uysallığını anlatır o sana, bazen hayatındaki dalgalanışları, koyu karanlıklarını, fırtınaları, aşkı, kavuşmayı ve mavi umutları… Her damlasıyla hareket eder o, dalgalarıyla tutunmaz asla kumsala… Vursada bazen öfkeyle kıyılara, mutlaka okşar sularıyla kıyıların ruhunu da… Her taşın altından üstünden geçerek özrünü diler çekilir köşesine, her kum tanesini de sevgiyle okşar damla damla….

Bazen zordur deniz, bazen zorlar insanı ama mutlaka vardır her denizin sakin bir limanı ve bilirmisiniz ki gözyaşlarımıza benzer aynı tadı…

Keşfet denizi, kulaç at sonra….Her kulaç ile önünden geçen su, arkanda birleşir nasıl olsa.. Deniz bütündür hayat gibi asla bölünmez parçalara… Kulaçlar yol olur, ilerlemende rüzgar yardım eder sana…Korkma.. Bir deniz anası geçer altından, bir balık minik minik ısırır belki seni ve belki ileride çok daha büyükleri olsa da denizin altında… Sen yüzmeye devam et…. Deniz seni korur, gözetir ve hatırlatır sana, hayatının ilk evresini anne karnında ….

Sonra nefesini tut…. Biraz derine dal.. Her güzelliğin karşısında tuttuğun gibi hani nefesini… Balık ol, Yunus ol, dön kendi etrafında… Kum çıkar derinlerinden…. Derinlerini anla… Ve çocukluğumuzda yaptığımız gibi, her derine dalışımızda ayağımızı kuma değdirdiğimizde yukarıya çıkabileceğini hatırla… Su mutlaka kaldırır seni unutma…

Sonra dağlara tırman… Bacakların yorgun düşse de, her nefes nefese kalışta daha ilerilere gitmek için sadece nefesinden al gücünü… Dağlar zorludur.. Her düştüğünde canın acıyabilir.. Ama bu durdurmasın seni sakın… Ne kadar yükseğe tırmanmak için güç bulursan, bil ki o kadar kendine yaklaşmaktasın..

Dağ bilgedir.. Heybetlidir ve saklamaz hiçbirşeyi, paylaşır.. Ona küsen fare midir, tavşan mıdır bilmez, mağrurdur ikisini de yaşatır… Adımlarını büyük at, yorulma… Her adımının da farkında ol, hatırla… Varmak için değil, yol için yürü…Ve manzarayı da kaçırma... Daha yukarıdan manzara bir öncekinden daha güzel olsa da, yol ancak yolcu tadını çıkarabilirse güzeldir ve her zaman çıkılacak daha yüksek bir zirve vardır yanılma..

O dağ senin …. Zirveler de… Yol da senin …. Ben sadece şu taraftan kendi yoluma giderken sana rastlayan bir yolcuyum.. Tırmanışın çok mu zor geçiyor, manzaralar mı güzel yoksa.. Hangisini anlatırsın bana?

O Ağaçta sensin… Dallarında yuva kurmuş kuşlar… Farkında mısın? Yavrular yakında yumurtadan çıkar.. Anneleri yemek aramaya gittiğinde iyi bak minik yavrulara…. Sırtında dolaşan karıncalara da ses çıkarma..

O denizde sensin.. O kumsalda….. İster ayağını değdirmeye kork.. İster dalmaya… Derinlerinde ne var bilme veya.. Hayal kurabileceğin mavi bir ufkun olduktan sonra…

Hepimiz ormandaki ağaçlarız aslında, denizdeki birer damlayız ve kendi yolumuzda bazen yolları keşişen yolcularız….

Brajeshwari Devi Dasi
28.04.2008
*
*

24 yaşımda son verdim günlük yazmaya… İyi de olmuş.. Onca yazıda gördüğüm tek ortak şey –herşeyi yaşadığım tek gün olarak değerlendirip, hayatı değişken - değiştirilebilir bir bütün olarak algılamayı beceremeyişimmiş.

Kırmızı ciltli defterim, çok sevdiğim bir adamın bu dünyadan ayrılışına dair siyah-beyaz gazete küpürü ve bana verdiği son notuyla noktalanmış..” Sen bana gelmedin.. Ama ben seni yine de buldum “ yazan…… İlk kez gerçekle karşılaşmış belki de gündelik hesaplarım.. Aylarca uzun acılar çekmişim kırmızı ciltli defterin arda kalan boş sayfalarında…Bilmiyorum..

O boş sayfaların bana çok şey öğrettiğini hatırlıyorum.Uçup gitmemiş aklımdan eski yazdıklarım gibi, hayatın aslında aktığını ve her sayfanın da birbirine bağlı olduğunu göstermiş… Ve hepsinden önemlisi boş sayfaya çok şey yapılabileceğini öğrenmişim.. Hayatın güzel bir yanını ya da içimdeki öfkeyi yazabilirmişim… Kendimi kurban yerine koymayı ya da affetmeyi…. Bu bir seçimmiş…..Ve ben uzun süre baktığım o beyaz boş sayfalarda, ya kendi boşluğumu ya da yüzüme yansıyan ışığımı görmüşüm..Bu da bir tercihmiş..

Meditasyon derslerinde imgelenen ışık, o sayfalardan yüzüme vuran ışık olarak gelir aklıma hep..Ve denir ki, ışığı düşünmek bile hücrelerin yenilenmesinde etkilidir.. Işık insanın en karanlık anılarına inince bile, aydınlıkla karanlıklar bile güzelleşebilir.. Karanlık olarak bırakmayı tercih etmediğimiz sürece…. O da bir tercihmiş işte….. Işığı oralara doldurmak ve o odacıklara sokma cesareti gerekiyormuş bir de..

Ve o odalarda hikayeleri yeniden yazmak ve her detayı görmek insana iyi geliyor.. Hafifletiyor.. Evinizi tekrar dekore etmeye karar verdiğinizde, anne ve babanızın evliliklerinin ilk yıllarında taksitlerle alıp, minik pikap ile eve taşıdığı gül ağacı kaplamalı şifonyeri, şimdi kendi dekorunuzda güzel bir anı olarak değerlendirmeye benziyor bu.. Şifonyerin daha taksitleri ödenmemişken, iki haylazın çay kaşıklarıyla üstüne çizdiği çizikler o zaman anneniz tarafından hayli tepkiyle karşılanıp, unutulmak istenen bir anı olarak kalmışsa da hafınızda… Şimdi aydınlık evinizde şık ve kendine has bir anı olarak gülümseyebiliyor size…

Geceleri seviyorum.. Çünkü karanlık bana daha çok ışığı anımsatıyor.. Önce kendimi sarıyor ışık sımsıcak ve serin… Sonra herkesi ve herşeyi o ışığa buluyorum… Ve özgür bırakıyorum……

Gündüzleri de güneş batımını seviyorum, güneşin aslında yaşadığımız sanal dünyadan- gerçekliğe, öbür dünyaya giden turuncu bir delik olduğunu düşünüyorum.. O delikten uçup gidenlerin, şimdi çok huzurlu olduğunu düşünmek mutlu ediyor beni…

Güneş ya da geceleri parlayan ay, hangisi olursa olsun, ışığı bulmak için insanın önce içine-özüne bakması gerekiyor.O ışık, ay ışığından da –güneşin turuncusunda parlak çünkü… İçinizdeki o minik kutup yıldızı bitmek tükenmek bilmeden parlıyor… Daha çok parlamak ve aydınlatmak için sadece onu tercih etmenizi bekliyor o kadar….

Herşey bir neden ile örtüşür sanırız ya.. Varsın örtüşmesin.. Varoluşumuzda… Hayatımız… Engeller.. Mutluluk ve Mutsuzluklar.. Hakediş ve Yıkılışlarda..

Ya nedensizse bunlar.. Öyle olmalıydı.. Öyle de oldu diyebilmeli.. Sormadan olduğu gibi…

Sokaktaki aç evsizin, yiyecek bulamayan kedinin ve belki yarın donarak elinden hiçbirşey gelmeden ölecek güvercinin nedeni var mıdır? Yoktur heralde… Hatalarını sevaplarını koyar mı kefeye.. Koymazlar… Yaşamak için standartları da yoktur heralde… Öyledir.. Ve öyledir diyerek teslimdir yaşadıkları hayata ve nefes aldıkları an’a..

Biz, öyledir derken bile sınarız birçok şeyi…
Öyledir nokta.
öyle olmuştur,. virgüllü nokta….
ve hepte öyle olacaktır… üç nokta yan yana…

Bedenlenen her ruhun –egosuyla yaptığı savaş sanırım bu.. Ego varolmak için kesinlikler ister.. Kalın çizgiler, bedeniyle yaşamı arasında.. Çizgiler varolmak içindir.. Kesinliktir –maddi dünyada yaşamı belirleyen…. Diğerlerinden ayırt eden…

Çaresizlik öğrenilirmiş…Unutulabilir mi peki? Yok sayılabilir mi?

Var da yok-Yok ta yokken… Aslında Çaresizlikte yok.. Biz yarattık onu…Ve biz büyüdük çaresizlikleri öğrendik sonra…

En çok çocukken tanrıya yakın olurmuşuz.. Ve biz büyüdük, tanrıdan uzak düştük.. Tanımlamalarla- tanımlamalara sokarak onu… Ve tanrının çocukları olduğumuzu unuturak…Sevildiğimizi, korunduğumuzu yoklukta veya varlıkta..

Çocuklara sormuşlar..Tanrı nerede?…Gökyüzünde demiş hepsi…

Çaresizlikleri sorguluyorum işte… Öyleymiş diyemeden..Varsın öyle olsun diyemeden, demek isterken.. Sabah esintisi katıyorum belki de kalbimde yanan kor aleve her kelimem ile…

Saat sabah 6…Güneş doğmakta..
ve Tanrı bugünde gökyüzünde..

Emeklemek yürümek içindi..

Çocukça oyunlarım, gerçeğe hazırlıktı büyüyenler dünyasında…Ve her çocuk gibi büyüklerin algılarıyla anlaşılmaya çalışılırdı oyunlarım.. Saklanan bedenimdi, bulunmak isteyen ise yüreğim… Saklanırdım ama beni bulsunlar isterdim içimde tuttuğum afacan kahkahalarımla…

Büyümek, dünyaya ayak uydurmak için… Büyümek, büyüyen yaşıtlarınla bir olabilmek için.. Büyümek büyüyen dünyada büyük adamlar olmak için… Ve büyümek çocukça, saf algılayışından her şeyi daha etraflıca anlayabilmek adına..

Zamanlarla eşitti büyümek…

Babam ilk saatimi aldığımda ilkokul bire gidiyordum.. Zaman kavramını anlamayan bir çocuk olarak, analog saati anlamamda hayli zor oldu. Hediyemi haketmem gerekirmişcesine, büyük masanın bir köşesine oturduk beraber… Akrep ve yelkovan hareket ediyor saat 1 oluyor.. Akrep ve yelkovan hareket ediyor saat 6’yı buçuk geçiyor oluyor.. Sonra 7’e çeyrek kala.. Sekizi beş geçe… Ben kocaman gözlerimi açarak dinliyor, anlamaya çalışıyor ama anlamıyordum.. Sandalye büyüyor ben küçülüyordum.. Neden öğrenmeliydim bunca şeyi, anlamadığımdan belki de.. Belki de akrep akrep gibi değildi.Yelkovan da neyin nesiydi bilmediğimden.. 3 birşeye benziyor, 5 yılan gibi ama değil, benzetemediğimden belki.. Belki kolumu ısırıp, eti kemik geçiyor demenin daha komik ve eğlenceli olduğunu düşündüğümden…

O ilk saatimi hala saklıyor olsam da, saatleri nasıl öğrendim bilmiyorum…. Hepimiz öğrendik saatleri bir şekilde… Hayatımızda öğrendiğimiz birçok şey gibi, düzene uymak için kurulmuş “zaman” kavramınında tam içindeyiz.. Ve şu anda akrep 2 de, yelkovan 20…

Ve saatler zamanı, takvimler yılları gösterirmiş.. Saatler birikip 24 edince 1 gün edermiş.. Bunun 12 saatinde güneş olur, 12 saatinde gece… 12 saat 12 kez akrep ediyor.. Ve bir dolu yelkovan… Ve günlerde; bazen otuz, bazen 31 tane birikirmiş.. Bunlarda ay olurmuş 12 tane.. Hangisi otuz gün, hangisi bir fazla için ellerinizi yumruk yapmak gerekirmiş.. Hopp tepe, hoop çukur… Ocak 31, Şubat hırsız 28, Mart 31…. Öyle biriktirirlermiş günleri…. Sonra, Yaz- kış –sonbahar- ilkbahar varmış bir de…. Halbuki, okul tatil- kar yağıyor- denize girme zamanı- aslında o mevsimlerin anlamı… Öyleymiş işte büyüyen, düzene girmesi gereken insanlar dünyasında zaman… Ve akrep yelkovan günleri, günler ayları, aylar mevsimleri ve yılları yaparmış.. Yıllar geçermiş.. Zaman dönermiş.. Biz büyürmüşüz..

Saati öğrenmeye zorlanıp, gözleri kocaman olan o çocuklar şimdi başka şeylere hayret edermiş gözleri kocaman yine… Mutlulukları bir başka, hüzünleri karmaşa…. Büyüyen her çocuk gibi çocuk ruhunu özlerlermiş belki de… kimbilir.. O saf, o naif hallerini…

Günleri biriktiren Aralık artık görevini bitirmeye yakınken, Zaman tam bir yıl olur, 365 gün devrildiğinde yeni bir yıl başlarmış…Yeni günler biriktirmelik…. Ve hep umut ederlermiş, sil baştan başlarcasına… Güzel şeyler… Sıfır kilometre hayaller… Akrebin yelkovanla ayrı güzellikte buluşacağı, haylaz Şubat’ın çaldığı 2 günün bile önemsiz kalacağı güzel zamanların hayalleriymiş bunlar… Her yeni gibi çocukça, saf ve naif hayaller işte… Çünkü onlar zamana yenik düşmüş büyük çocuklarmış aslında… Zaman hep aynı dönse de o hoş umudu taşıyacaklarmış minik ruhlu büyük çocuklar.. Ve böyle böyle büyüyeceklermiş aslında..

O masada oturup saat kavramıyla ilk tanıştığımda, bir de ismi bile olmayan bir şey varmış akrep ve yelkovan dışında …

“Bu devamlı hareket edenin ismi ne Baba ? “

Hani ismi olmayan..Tik tak Tik tak Tik tak …
Akrep ve yelkovandan çok, çocukken o ilgisini çekmiş en çok….

Akrep bu kalın olan… tik tak tik tik tak…
Yelkovan daha ince olan çubuk…. tik tak tik tak…
Şimdi saat 6… tik tak tik tak…
Şimdi de 5’çeyrek var…tik tak tik tak…

Şimdi saat kaç peki sen söyle ….
“Saat?!? Aa Baba bak tik tak tik tak..”

Hayatı böldüğü zamanlarla değil, geçirdiği anlarla algılayan her çocuk gibi çok güzel anlar diliyorum hepinize… Hayat gerçekten o anlardaki mutluluklarda saklı… Umut dolu, dilediğiniz herşeyin içinde olduğu…. Uzun ve farkedilmeden gitmemiş güzel anlar diliyorum… Emeklemeyi, yürümeyi ve hatta koşmayı öğrendiğimiz gibi, durmayı ve farkında olmayı da öğreneceğimiz anlar diliyorum…

Saat mi..?
Saat ;

Zen budistlerinden farkım, henüz Zen’e varamayışımdır.. Zen ise aslında hiçbirşey demek değildir ve hiçbir anlamı yoktur.Ve bu “hiçbirşey” aslında bu öğretinin gerçek koşuludur.

Zen budistleri bu “hiçbirşey” ile meditasyon yaparlar… Hiçbirşey düşlemeyerek oturdukları yerde saatlerce.. Zen budisti olmaya karar vermiş biri için en zor dönem meditasyonun ilk zamanlarıdır… Otururken beli ağrır, kolu uyuşur, kemikleri üst üste biner ve ne düşüneceğini düşünür… Cevap şudur “ hiçbirşey”… ve acı da yoktur yada geçer.. Yıllar sürer meditasyonları… Hiçbirşeyi deneyimlemek için önce; “ kafalarındaki herşeyi” meditasyonda yaşarlar.. Ve bir sonraki meditasyonda “hiçbirşeyi” deneyimlemek üzere kalkarlar meditasyondan… Yıllarca dağlarda inzivaya çekilirler… Amaç dağda inzivaya çekilmek değildir.. Amaç dağa herşeyi taşımamaktır belki de… Ama malasef biz nereye gidersek gidelim, aklımızda başımızın içinde bizimle gelir… Onlar dağda inizvaya çekile dursun,biz 54 saniyelik kırmızı ışığı beklerken bile “hiçbirşey” düşünemeyiz.. En kötüsü hiçbirşey düşünmesek, trafik lambasının yanında duran tabeladan kırmızı ışığın bitişini saymaktayız..28- 29-30….

Zen budistleri, üzerlerine hiçbirşey giymezler. Çıplak değillerdir elbette.. Sadece örtünürler… Güne göre kıyafetleri yoktur.. Gardropları da… Takıları, Şapkaları, Atkıları….

Zen’e ulaşmak için binbir disiplinden geçerler.. Önce bir odanın içinde bir kapı açmaları istenebilir. Sonra o kapıyı başka tuğla ile kapatmaları…. Başta saatlerce nasıl yapılacağını bilmeden meditasyon yaparlar.. Oturarak Buda olunmayacağını söylenebilir onlara, aynı zamanda mantraları doğru okumaları da.. Sonra yaptıkları hiçbirşey onure edilmeyebilir.. Tüm bunlar bedenlenmiş ruhun eğitimidir.. Hoca, sadece öğrencinin kendini algılayışını gösterir. Zen’e göre “nerde bir beden varsa, orada sıkıntı vardır”… Sıkıntı acı ve dertlerdir. Ama aynı zamanda zevk ve hazdır.Çünkü sıkıntı beden ve zihni kontrol eder.Çünkü beden, her zaman zevk ve rahatlığa uzanmaya hazırdır. Açık ve gizli sıkıntılar yaşamın değişmez olgularıdır.Çünkü insanliğin hepsi negatife doğru gitmeye odaklıdır. Zen Budistleri ise sıkıntıyı da –mutluluğu da bir tutarak nötr olmayı deneyimlemek için oradadırlar.Buna adarlar kendilerini..Ve en önemlisi an’da kalırlar ve farkında….. Soru şudur “ şu anda ne eksik”…

Neyin farkındayız.. Ben evde terliklerimi hatırlamıyorum neredeler şu anda… Hatta ikisininde farklı yerde olduğunu sanmaktayım.. Geçenlerde yoga yaparken Tadasana duruşunda ( Dağ duruşu - Her iki ayak tabanı üzerinde, ayakta durarak uygulanan başlangıç pozisyonudur) hocamın duruşu tarif ederken “ayak parmaklarımız yeri kavrıyor ve kafamızın üstü tavana paralel “ tanımı bile beni düşündürdü..Dik durmak için kafamın üstünün tavana paralel olması üzerine düşündüm hayli.. Sanırım farkına vardım.. Farkına vardım dik duruşun sırrının ve kafamın üstünün…

Siz ne derseniz diyin.. Sessiniz ne yükseklikte olursa olsun… Değişim kapılarına geldi yolum…..Yol, beni kapılara getirdi.. Bu kapıyı seçtim.. Bu kapının arkasındaki yolu… İçeri girmek için, kapının tokmağını tutmaktayım.

“İstemek, 40 kez yinelenince olurmuş”.. Ben buna inanırım.. İçimizden istediğimiz, yüreğimizle istediğimiz herşeyi çağırırız hayatımıza…. Biz kurgularız hayatı, istediklerimizi yaşamadığımızı söylesekte, çağırdıklarımızı yaşarız öyle yada böyle.. Gerçek olur işte 40 kez istenenlerde… Evren duyar ve gerçekleştirir.. Tabi bu gerçekten bizim ve bütünün hayrınıysa…

Bu birliktelikle geriye baktığınızda, çoğalmış buluyorsunuz kendinizi yürüdüğünüz yolda…O direnen Cüceler – şimdi canla başla çalışmakta… Sesleri yine birbirine az –çok karışsa da, herşeyin yoluna gireceğini bildiğinizden, bu durum gülümsetmekte sizi bir yandan da..

Yol beni kapılara getirdi… Tokmağı tutmaktayım…Hazırım… Kapının arkasındaki yol beni çağırıyor biliyorum… Güneş mi açacak, yağmur mu ya da fırtına… Fark etmeyecek… O yolu da seveceğim..

Son kez şimdiye kadar yürüdüğüm yola bakıyorum arkamda kalan…. Şimdiye kadar adımlarımı atabildiğim için teşekkür ediyorum evrene… Ve karşıma çıkan iyi - kötü herşeye… öğrendiklerime, yolun öğrettiklerine, bana kattıklarına, yolda güzelce vedalaşıp, bıraktıklarıma… Teşekkürler…

Şimdi kapı usulca aralanmakta…
…. ,… aralanan kapıdan şu anda…
henüz sadece … umut dolu…hoş bir ışık sızmakta…

Taa ki Taş beni bulana kadar…

Ev ekonomisini yeni evlenen biri olarak beceremediğimi düşündüğüm bir zamandı. Buzdolabında herşey artıyor.. Bozuluyordu.. Annem gibi, aldığımı değerlendirerek bu kayıbı önlemeyi becerebilecek bir öngörüye de sahip değildim henüz.. Kendimce yöntemler bulmaya karar verdiğim bir gün, evdeki kurumuş ekmeklerle işe başladım. Her gece kuruyan ekmekleri ıslatıp, balkona koydum.. Her sabahta kahvem eşliğinde, balkon kapısı açıkken, izledim misafirlerimin yemek yiyişini…. Evimin ilk yemekli misafirleri gibi bende bir mutluluk anlatamam… İçimden de birşeyde yapmıyorum yemek namına dediğimde oldu gülümseyerek…. Her sabah uyanmamı bekleyen kuşlar, ben ekmek kabını koyup-onları görebileceğim koltukta yerimi aldığım anda beliriveriyordu balkonda…

İşte yine öyle bir günün sabahı, balkona yemek koyduğum bir andı…Yerde duran siyah bir taşı gördüğümde gülümsedim. 14.katta oturuyordum. Bu büyüklükteki bir taşın imkansızdı gelmesi buraya.. Şükretme taşımı – yemeğe gelen misafirlerim hediye etmiş oldu sonunda… Belki de onların teşekkürüydü bu taş… Günler geçti,hediye ettikleri o siyah taştan sonra sanırım sıcak diyarlara göç ettiler ve gelmediler bir daha balkona…

3 ay önceydi… Havalar yine bu kadar soğuktu.Ama yağış yoktu böylesine.. Elimde sabah evde yiyemediğim kahvaltım ile alalacele arabaya binmek için otoparka indim. Bir yandan taşıdığım eşyalarıma sahip çıkıyor, bir yandan arabanın anahtarını bavul gibi çantamda ararken, otoparkın girişindeki ağacın üstüne tüneyen kuşları gördüm. Belli ki o ağaç çevrelediği beton kısımlarından dolayı daha az rüzgar alıyordu. Tünemek için iyi bir sığınaktı. Hemen kahvaltımın yarısını minik parçalara bölüp, onlara attım.. Biraz uzaklaştığımda hepsinin iki lokmalık ekmeğe üşüştüklerini gördüğümde –arabadan inip elimde kalan tüm yemeğin hepsini onlara verdim.. Teşekkür ettim, kahvaltımı paylaştıkları için …. Mutluluğumla doydum.. Her şükretme taşıma elimi değdiğimde, bana gelişini hatirlarken balkonda göz göze gelip selamladığım kuşlarda geliyor aklıma…. Benim selemladıklarımda, bunların akrabalarıydı mutlaka…

Gece olup, hava karardığında evin penceresinden bakarım.Geçenlerde elimde çay fincanım, yine pencere sefası yaparken, çöp kamyonlarının geldiğini gördüm. İstemsizce bakıyordum aşağıya…. Baktığım manzarada gözüme, birşeyler bulurum umuduyla kaçışan kediler takıldı. Mutfağa gittim.Hemen sabah için yeni bir eylem planı hazırladım. Her sabah ağaçta tüneyen kuşlara vermek üzere hazırladığım ekmek parçalarını plastik kaplara koyuyordum nasıl olsa. O gece kediler içinde yiyecek birşeyler hazırladım..Ve iki tarafa konmak içinde iki temiz su kabı…Çünkü temiz su, doğadaki hayvanların en zor bulduğu şeylerden biriydi.

Her sabah elimde iki büyük plastik kap ve sular, birini otoparkta bırakıyorum.Diğerini kilitli çöp dolaplarının önüne…Her gün bunu yaptığım zaman yediğim herşeyi paylaşmaktan içim hafifliyor.Ben gün içinde her ne yiyorsam,biliyorum ki o gördüğüm kediler de kuşlarda birşeyler yediler.. Yapabildiğim kadarıyla içim rahatlıyor… Onlara-onların yaşam hakkına saygı duyuyorum.. Hiçbir canlıyı öldürmemek iyi birşeydir…Ama yapabileceğiniz minicik şeyleri yapmamamız en kötüsüdür bence… Kuruyup atılacak bir ekmek parçası bile, onlar için ne kıymetli biliyorum.

Yine elimde kaplarımla bir sabah asansörde, 10.katta oturan hakim beye yakalandım. Bana her zamanki otoriter tavrıyla günaydın dedikten sonra, ellerimdekilerin ne olduğunu sordu.Bende birini kuşlara, diğerini de çöplerden medet uman kedilere verdiğimi söyledim gülümseyerek… Ardından da siz de yapın diye ekleyecekken, hakim amca somurtarak sözümü kesti..” iyi de, ya bunları yemeğe kurtlar gelirse buralara şimdi…kurtlarla uğraş sonra “ Hakim amcaya diyecek çok şey buluyordum ama benden büyük olduğu için kendimi zor tuttum..”o zaman, bu ekmekleri kurtlar yer” dedim net bir şekilde… Kurt, kedi,köpek, kuş ne farkederdi ki…Yesinler diye koyuyorum yemekleri… Aç kalmasın hiçbir canlı… Asansör aşağı inene kadar da devam edemedim konuşmaya.. Her türlü sabatoja karşı, yemek yerlerini değiştirdim..Kurtlarda yese helal olsun diye diye…

Her gün eve döndüğümde yada yemeklerin bir yenisini koyduğumda kapların boşalmış olduğunu görüyorum ve mutlu oluyorum. Paylaşmadıkça bereketin olmayacağını biliyorum.. Doğanın her parçası saygıyı hakediyor.. Yaşama saygısını… Onlar yoksa bizde yokuz.. Biz sadece kendimizi düşünürsek, onlar varlıklarını sürdüremezler. Çünkü insanız ve benciliz.. Ağaç keser, kedi kovalar, kuşlara taş atar yaşarız sanıyoruz… Çokta güzel yaşarız sanıyoruz..

Kar yağıyor hala… Biz sıcak evimizde otururken, sıcak yataklarımızda tatlı uykular uyurken kar yağmaya da devam edecek gibi…….

Sabah Hakim amcaya inat, bende ekmekten bir ağaç yapacağım yarın…. Keşke herşey çikolatan olsun diye düşler kuran bizler gibi, ekmekten ağacı gören kuşların mutluluğunu tüm gün içimde taşırım gülümseyerek…. Biliyorumki bu çetin kış mevsimi geçtiğinde onlarda şarkılarını getirirler bana….. Bende şükretmeye devam ederim, herşeye rağmen doğaya, hayata ve yaşama…. Elimde hediye edilmiş siyah taşım, kuşların cıvıltısıyla…

Zamanın elinde büyüdükçe, zaman hainleştikçe ve ben büyüdükçe… Zaman çevreledikçe beni, zamanın getirileri beni büyüttükçe bazen isyan eder, bazen de zaman algısını değiştirebilirmişim…

Zamanın hain olduğunu düşündüğümde kızdığım şeyler olurmuş, yitirip bitiremediğim… düşünmek istemeyip, affedemediğim… içimde tuttuğum, tuttuğumu da biriktirdiğim….. ve hepsini düzeltebilmek için elimde olan az zaman dilimim… Zamanın hain olduğunu düşündüğümde; herşey birikir, zaman daralır, oyun ertelenir, ben gerçek dünyada küçülürmüşüm..

Zaman Algısını değiştirebildiğimde , onunla uyumla geçermiş her dakika… Her nefes alış bir dakika olurmuş, her verişte bir mola… O zaman, zamana kızmaz, kendi içimdeki -oyunumdaki saatleri severmişim.. Benim ritmime uyan o tiktakları ve zamanın bana getirdiği güzel hediyeleri severmişim bir de… Ay’in hallerini, güneşin doğuşunu ve ışığın gölgelerini… Sabah kahvaltısı, gün batımı, uyku saati… Ve ben zamanı sevdiğimde; dünya benim oyun alanım olur, kendi evrenimdeki küçük bir çocuk gibi mutlu olurmuşum…..

İşin sırrını keşfetmek için bilinenden farklı algılamak gerekirmiş zamanı. Bunu içimdeki çocuk ruhum keşfetmiş.. Zamanı koca bir zaman dilimi diye algılamak ürkütücü…. Zamanı kısa bir an olarak algılamak rahatlatıyor yüreği… Çünkü küçük çocuklar bilmezler koca zaman dilimlerini…. Ne kadar büyük bir dilim olduğunu ya da… Neden dilim olduğunu da… acaba yenir mi?

Parçaladım onu.. Aynı bir çocuğun parçalama iç güdüsüyle parçaladım.. Bazen kızgınlıkla, bazen merakla parçaladım.. Ama yaşım onları intizamlı parçalamamı önerdi.. İntizam büyümenin verdiği bir alışkanlıktı ne de olsa…

Zamanı parçaladım.. Paçavraya çevirmeden, savurmadım oraya buraya… Saklamadım da sevmediklerimi.. Atmadım kesik köşelerini… Ama parçaladım… Çok rahatladım…

Pişmanlıklarımı, kötü anları, canımı acıtanları, birikip büyüyenleri, üzgünlüklerimi, kızıp affedemediklerimi, sevip sevilmediklerimi, üzdüklerimi hepsini minnacık zamanlar yaptım dizi dizi.. Parçaladım zamanı..

Hiçbirisi büyüklüğü kadar ağır değilmiş.. Hepsine tane tane baktim sonra… ”Ohh dedim…Korktuğum kadar büyük değilmişsiniz….” Olması gerektiğinden çok kendimce büyüttüklerimin farkına vardım sonra… “Olsun” dedim “kütle halinde kocaman kocaman üstüme geleceğinize, teker teker gelin üstüme..hadi bakalım “..Sonra da ekledim “Aman yanlış anlaşılmasın, Sizi küçültünce ciddiye almıyor değilim, hepinizle teker teker ilgilenmek, anlamak ve sizi kabul etmek istiyorum aksine”

Sonra diğerleri de var doğradığım tane tane… Mutlu anlarım, tatillerimi, gülümseyişlerimi, aşklarımı, güneşi, ayı, sevdiklerimi, özlediklerimi, beynimdeki tüm güzel manzaraları, kahkalarımı da böldüm… Böle böle çoğalttım belkide… Mini mini yaptım onları da… Onlara da baktım .. “Görünüşte küçük olsanızda hala güzelsiniz, tane tane doyarım size yine de ben” dedim… “taşırım olmazsa en sevdiklerimi, tıpkı benimle yaşamak isteyen cebimdeki çakıl taşları gibi…”

Parçaladım ya… rahatladım…
Ertelediğimiz zamanlar değilmiş.. Ertelediğimiz zamanı parçalamayı ertelemekmiş, bazen korkarak, bazen parçalanınca birleştirilmeyeceğini düşünerek…

Parçalayın rahatlayin…
Dilerim:
İpiniz uzun, bıçağınız keskin olur… Vucudunuz, boynunuzda kolyenizi taşıyabilecek kadar güçlü ve duruşunuz dik olur.. Yüreğiniz, ip atlamak isteyecek kadar da hevesli olur.

Bank mi..?
Tane tane soluklanıp -tane tane yaşamak isteyenler için,
var sanırım her köşebaşında bir bank mutlaka….

Yollar dışarıda değilmiş, ya da yönler.. Kitaplar okumuşum, hayat hocaları edinmişim, kişisel gelişim çalışmalarına katılmışım… Her birini kendi keşfimde, aracı etmişim kendime…Ama aracıyla ben arasındaki gerçek bağı unutup gitmişim o ara.. Kendimi…

Dinle demiş, dinle ve öğren kendim kendime… Ama içim ne diyor duymamışım. Kalabalık, bir uğultu ve kargaşa doğmuş sonra dışarıda benden.. Okunacak kitaplarım başucumda birikmiş.. Uygulayacağım kişisel gelişim metodlarını yapamadığım zamanlarda, kendimden ve kişisel gelişimimden geri düşmüş hissetmişim. Ve ben, beni dinlemezken, başka aracılarla dinlemeyi bir tutmuşum sonra kendimi kendi dışımda-dışarıda…

Ve içimdeki ses susmuş mu? Küsmüş mü bana?.. Kimbilir.. O kadar çok sesin arasında duy(a)mamışım onu.. Her sessizlikte mırıldanırken belki de bana.. İlahi bir mırıldanmaymış halbuki duyamadığım.. Ney’in sesi gibi.. Duru ve berrak.. Mütevazı ve sevgi dolu…. Sesler karışmış birbirine.. O hep asaletini korumuş yerinde… Sevgide kalmış… Bağırmamış, beklemiş ben duyana kadar beni… Sevgiyi bulana kadar ben içimde..

An’ı yaşamanın, ya da an’daki farkındalığın, geçip giden-akan birşey olduğunu unutmuşum. An’da bana verilen dersler, öğretileri sorgularken bir sonraki anı kaçırmışım çoğu zaman..Ve akışıma müdahale etmişim.. O müdahalede “bunu gördüm kendimde“ diyerek bulduğum şeyleri, aynı çocuğun eline aldığı şeyi binbir parçaya bölerek algılamaya çalıştığı gibi didik didik etmişim.. Elimde binbir parça kalmış sonra, atılamaz, satılamaz, bin bir parça-her biri kendi içinde parça parça ..

Ve ne doğruymuş, kime göre doğruymuş gibi sorular başlamış kafamda… Öğretici olarak seçtiğim kitaplar –metodlar bana anlatmışta anlatmış… Peki sonunda hissettiğim doğru mu sağlamamı yap(a)mamışım, bir daha karışmışım… Kimse bil(e)memiş doğru olanı… Ne içim ne dışım.. Ben bile kendi içimde doğruyla yanlışı ayırt edemediğim noktalarda bulmuşum kendimi –içimden-merkezimden-özümden çok uzaklarda..

Ve aynalar… Aynalar beni göstermiş - ben ise gördüğümü gördüğüm olarak algılamışım.. Ne kadar güzel –ne kadar kötü derken, gördüğüm yansımamla – kendimi ayrı tutmuşum… Sanmışım ki aynalarda gördüğüm değiştirilebilir yada onlar benden başka…Sanmışım işte… Aynaya bakan benim, değişimimin; tüm yansıyanda değişeceğini bilememişim… Güzel de –kötü de olanın ben olduğunu, bende var olan olduğunu sonra…İkisinin de insani olduğunu… Hayata dair olduğunu…

Savaştığım şeylerin, aslında ben savaştıkça yok olacağını sanmış kahraman yüreğim… Savaştığım şeylerin ben(im) olduğunu –benden olduğunu ve ne kadar savaşırsam o kadar büyüyeceğini –devleştirdikten sonra anlamışım…O devleşen her şey ile yürekli bir konuşma yapmışım sonra… ”Sizde bendensiniz… Barışalım mı ” diye… Bu konuşma, savaştıklarım neyse büyümesinler artik diye değilmiş kurnazca.. Onları da sevdiğimden barışmak istemişim.. Benden oldukları için…Çünkü savaşanın da-savaştıranın da ve aracı olanında ben olduğunu anlamışım…

Yormuşum kendimi…. Bir ağacın kendi doğasındaki sukunetini isterken hayatta sadece…Yeşil ağaç hani, sokakta –köşe başında her gün gördüğünüz.. Bazen fark edemediğimiz.. Rüzgarda savrulan, yağmurda umarsız.. İsyanı da, mutluluğu da bir olan o büyük gövdeli ağaç.. Hayattan, sadece o köşe başı ağacının sukunetini isterken yorulmuşum… Didik didik etmiş ve çok şey yapmaya çalışırken yormuşum hayatı da… Hayatın aktığını unuturken, kendimi suyun üstünde debelenirken bulmuşum.. Su hiçbir şey yapmadan, kaldırırken beni yukarı oysa…

“Dışarda hiçbirşey yok” derdi meditasyon hocam… Nilambara’nın da aklımdan hiç çıkmayan bir cümlesi geliyor, her gün hatırladığım ilaç olan bana .. ”Sevgiyle-içinden gelerek yaptığın herşey doğrudur”..

Yol nerdedir peki..Dışarıda mı içeride mi?

Yolu bulmak için adım atmak gerekiyormuş, her adımda içinizde gideceğiniz yollar beliriveriyor aniden..Buna da hayat deniyor işte…Hayat dışarıda değil , içeride… Bilmece varsa o da biziz, cevaplarda bizde… içimizde…

Ve o ağaç akışa bırakır kendini.. İsyanı da doğaldır, mutluğu da… Güneş mi açmış, güneşi özümser yapraklarında.. Kar mı yağıyor, beyaza bürünür.. Ve teslim olur doğaya,.. Savrulurken direnmez dalları rüzgarda.. Üstüne konan kuşları kovalamaz “çekilin üstümden, huzur verin” diye… Ayırt etmez böcekleri,kuşları… Hepsini sever açar kollarını… Gövdesine çizik atar birileri, belki acıtırlar canını…. Bilir ki kabuk bağlayıp, yenilenir gövdesi yine….

ve o ağaç bir tanedir-eşsizdir

Ben şanslı çocuklardandım. Annem ve babam, her bayram (hani yollar bu kadar kısa değilken) ablam ve beni toparlayıp Anneannemlere Edirne’ye götürürdü bizi… Zor zor giden otobüslerde, sabırsız bir çocuk olarak sorardım hep “Anne geldik mi?” diye.. Annem bana hep, otobüsün ön camını gösterip; Selimiye camisinin minarelerini görünce gelmiş olacağız derdi. O yollar hiç bitmezdi… O minareleri bir türlü görünmezdi.. Çocukluğumda yollar boyu ya bu şekilde yada uyku ilaçlarıyla kandırıldım..

Bayram günü geldiğinde, kurban kesimine hiç şahit olamazdık. Dedem erkenden hallederdi tüm işi… Biz tepeden tırnağa yeni bayramlık kıyafetlerimizi giyinip, kendimizi güzel hisseder, o gün ne kadar kar edeceğimizi düşlerdik sadece.. Anneannem harçlık konusunda her zaman daha cömertti… Dedem her bayram olduğu gibi şakatör imajıyla, elimize bir mendil tutuşturur.. Sonra buna inandığımızı görüp kıyamaz, tekrar el öptürüp, bayram harçlığımızı verirdi.. Kendisi Edirne’de hatrı sayılır insanlardan biri olduğu için, bizim kalabalığımızın yanında 3 gün evden misafir hiç eksik olmaz. Kat kat açılmış ev baklavaları ikram edilir, gün içinde ocağı sönmeyen çaylar demlenirdi..

Bayramın en güzel günü ikinci günüydü.. Misafir ağırlama faslı bittikten sonra, biz torunlar Selimiye Camiisinin ön bahçesinde kurulan Lunaparka götürülürdü. Lunapark namına aslında şimdinin lunaparklarına benzer birşey olmazdı ortada.. Sallanan salıncaklar, cember atıp hediye kazanma oyunları, kaydıraklar, koska helvalar, elma şekerleri ve bir sürü bayramlıklarını üzerinden çıkarmamış mutlu çocuk… Hepsinde aynı bayram çoşkusu ve neşesi… Sonra iadeyi ziyaretlerle ve akraba çocuklarıyla oynanan oyunlarla gün biterdi..

Benim çocukluğuma dair tüm bayramlarım hep böyle geçti.. Ben şanslıydım.. Şimdi nasıl özlüyorum o havayi anlatamam. Tüm kuzenlerim ve ben büyüdük,hayata karıştık.. Artık hiçbirimiz bayramları böylesine bir çoşkuyla yaşayamıyor biliyorum… Dedem zaturre geçirdiği için hastanede yatıyor bu bayram ne yazıkki.. Ama yinede inançlarına bağlı bir adam olduğu için, kurban kesmek için çıkmalıyım diye doktorlara kök söktürüyormuş.. Anneannem, lokma yapmasa da olur du bu bayram, ama o da yaşlılığın verdiği yorgunlukla son gördüğümde beni sıklıkla tanımayıp, anneme “Ayşe komşunun kızı gelmiş, gel ilgilen” diyerek içimi mahvetti..

4 günlük Bayram tatilini tatilden saysamda, yarın çocuklarım olduğunda bu bayramları bu kadar keyifli, tatil değil adı gibi -”bayram” gibi yaşatabilecekmiyim diye düşünüyorum..

Aynaya bakarak taklit ediyorum o anı… Gözbebeklerim büyüyor önce..” inanmiyorum.. gerçekten mi” diye soruyorum birkaç kez kendi kendime.. Kocaman oluyor gözlerim.. Aklım hala almıyor “nasıl” olduğuna.. Sonra ellerimle açık kalan ağzımı kapatıyor, şaşkınlığımı gizliyorum kendime. ” Aaa bak ya” diye diye… Kalbim daha hızlı atmaya başlıyor.. Gözlerim doluyor bir anda mutluluktan.. Elimi kolumu koyacak yer bulamıyorum..”Biraz oturayım bunu hazmedemeyeceğim böyle diyorum.” Gülümseyerek “ bak ya Tanrı’nın işine “ diyorum hala yarı inanır –yarı kandırılmışım gibi.. Gülümsüyorum.. İçimdeki herşey akıp gitmiş gibi.. Koca bir boşluk, bir anda büyük bir mutlulukla dolmuş gibi.. Gözlerim dolarak gülümsüyorum.. Deli gibiyim… İçim dolu dolu oluyor böyle.. Mutlu mutlu…Çok ağlamak istiyorum sonra.. Bu kez de mutluluğa ağlamak..”Şans mı –kader mi” diyorum..Tüm evren çok güzel geliyor ve ben herkesi kucaklamak istiyorum o anda… İçim içime sığmıyor.. En yüksek dağı aşabilecek, en derin kuyuya korkusuzca girebilecek kadar cesur hissediyorum kendimi… Mutluyum çünkü… Evren beni hediyelendirmiş… Sefasını sürüyorum bir gözlerimi silerek, bir gülerek, birden güçle doluyor içim…. İnancım artıyor mucizelere bir daha … Teşekkür ediyorum…

Kimlere haber versem.. Nasıl versem diye düşünüyorum… Nasıl muzurluk yapsam… Sevinirler mi benim kadar… Haberi verdiğim andan sonra, sessiz kalıp onları dinleyeceğim geliyor aklıma.. Ne derler ki? Kalpleri benimle bir atar mı ki o anda… Annemin gözleri dolar.. Hisseder miyim ki… Babam gururlanır kesin tok tok konuşur… Ablam benden daha sağlamcıdır.. Kafası karışır.. Güçlü kalakalır yeşil gözlerini kocaman açıp sanki.. Selma, kocaman gülümser, içi sevinir biliyorum… Sonra siz varsınız haber verilecek.. Aklıma geliyor.. Tüm bunlar aklıma geliyor..Aynanın başındayim..

Bilkent üniversitesinde hazırlıkta okuyordum.Yeni yetme üretkenliğim hazırlıkta ingilizce okuyarak ölüyordu.Okulu sevmiyordum. Çünkü Hacettepe Güzel Sanatları kazanmak için 4 arkadaş iki yıl boyunca Muharrem Pire’nin atölyesinde ders almıştık. Beraber herşeyi yapıyor,beraber hayaller kuruyorduk. Öyle öz güvenliydik ki, hiç ayrılmayacağız sandık..2 kişi sınavı alabildi.Onlardan biri değildim.. Bilkent Üniversitesi Grafik Tasarım bölümüne girdiğimde hala tatmin olamamış ve mutsuzdum. Üzerine çiçeklerini kendi çizip boyadığım hippi kot pantolonumla , yeni yetme teyze görünümlü topuklu kızların arasında şaşkın kalmıştım. Ellerimde çıkmamış boyalar vardı,ojeler yerine… Arkadaşlarımı ve