Eksik Tamamlandı
Yunus Bize Gel Eyledi
Vara Vara Aşka Vardık
Bu Aşk Bizi Deleyledi
Dura Dura Aşka Vardık

Dervişlerin Hırkasını
Sevgilerin En Hasını
Aşkın Yedi Belasını
Sora, Sora Aşka Vardık

Mevlam Bizleri Kayıra
Düze, Ovaya Bayıra
Bütün Güçleri Hayıra
Yora, Yora Aşka Vardık…

Yunus Önde, Biz Arkada
Hiç Keramet Yok Hırkada
Şerlerin Hepsi Korkudan
Vura, Vura Aşka Vardık…

Her zaman sarhoş olmalı. Her şey bunda: Tek sorun bu. Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken Zaman’ın korkunç ağırlığını duymamak için, durmamacasına sarhoş olmalısınız. 

Ama neyle? Şarapla, şiirle, ya da erdemle, nasıl isterseniz. Ama sarhoş olun. 

Ve bazı bazı, bir sarayın basamakları, bir hendeğin yeşil otları üzerinde, odanızın donuk yalnızlığı içinde, sarhoşluğunuz azalmış ya da büsbütün geçmiş bir durumda uyanırsanız, sorun, yele, dalgaya, yıldıza, kuşa, saate sorun, her kaçan şeye, inleyen, yuvarlanan, şakıyan, konuşan her şeye sorun, “saat kaç” deyin; yel, dalga, yıldız, kuş, saat hemen verecektir karşılığını: “Sarhoş olma saatidir.
Zamanın inim inim inletilen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına! Şarapla, şiirle, ya da erdemle, nasıl isterseniz.”

BAUDELAIRE - (Paris Sıkıntısı)

    Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey   yoktu.
    insanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı.
    Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı.
    Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan.
    Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da   yarın.
    Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu.
    Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin   ilginç taraf    tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı.
    Farkında olmadan rezil etti bu gününü.
    Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu.
    Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne
    yapıştı.
    Bu günü eline yüzüne bulaştırdı… Mutsuz oldu insan.
    Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep
    bugün
    yaşadı;
    ama bugünü hiç yaşayamadı.
   
    Ne yarın ne de dün!
   
   
   
    Can DündaR
 

Dudaklar miydi bunlari soyleyen…

Yoksa ellerimiz miydi bizi bize dusman eden…

Belki de alinmis, simdi kurumaya yuz tutmus gullerdi direnen…
Neydi adi…
saman miydi..
alev miydi…
yangin miydi…
kul muydu…
bir yanik kokusu bogazimizda…
kullerini denize doktugumuz ask miydi…
neydi adi…
aci miydi…
dert miydi…
gozyasi miydi…
isyan miydi…
tanimlanamaz miydi…
neydi adi…
kufur muydu…
kir miydi…
pas miydi…
copluk muydu…
kusmuk muydu…
pis miydi…
tek adi vardi konduramadigimiz ben’lerimize… neydi adi… adi “ihanet”…

Unutulmuş sevdalar bekler,
Sıfır otuzlara dolu duraklarda.
Tutuşup yanar eski şarkılar,
Aşkın en güzel yanı, belki de yasaklardır,
Gözyaşıyla ıslanırken hatıralar…

Büyüsü bozulur, yaşanınca her şey,
Aşk yalnızlıkları ıslatır.
Gölgelere sığınır, su mavisi ayrılıklar.
Ve yalnız içimizde söylenir,
O en güzel şarkılar…

Yüreğimizde kalır yine de,
Bulaşığı acıların.
Uykusuzluğumuzu gizler geceler,
Bakarsın yaşananlar unutulur,
Ve buğulanır camlar,
Dilim varmaz sana ayrılalım demeye,
Ve umudumu öldürür acılar.

Uzak kış artığı bir şehirde,
Toplanır gökyüzünde bulutlar.
Sen kalbinin yalnız kalacağını düşünürken.
Oysa, yağmur damlaları birbirini tutamaz,
Buluşurlar yere düşünce…
Açma yüreğini her sevgiye ve sanma ki
Erkekler ağlamaz…
Yeter ki ıslanma içimdeki yağmurda,
Kelebekler yağmurda uçamaz…

İbrahim Sadri’nin şiir kasetinde dinlemiştim , videosu ile şans eseri bir arama sonucu buldum ve hemen paylaşim  dedim ,  Cem Karaca’nın şiire eşlik etmesi ile mükemmel bir hal almış Atilla İlhan’in o güzel şiiri.

Devamını dinleyin ..

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun.

Bir fidan olsam toprakta suyum sen olsan
Kurur kalirim gulum senle acamam

Varsa söylenecek bir söz sevgi adina
Birak ben söylerim gulum sen sadece sus… Devamını Oku… »

 Bana öğretilen herşey
Bana önerilen herşey
Bana dayatılan yaşantı
İşe yaramaz bir çöplük
Yarattığınız sistemler
Kullandığınız yöntemler Devamını Oku… »

geldiğinden daha uzaksın artık bana
aynı pencereden bakmıyoruzki biz aşka
canımız yanmış başka başka sevdalarda
ve zihnimizde dertleşmek var artık eski bir dostla
şimdi seni nasıl tanımlamalı
beklediğim bir kahramandı
bulduğum bir katil!
haberin yok tabi sebep olduğun sancılardan
bunca zaman  sonra adını anmak fazla geldi bana
bir sakinlik çöktü omzuma
bir eylemsizlik hali var bakışlarımda.

şimdi gökyüzü kararmış beni bekliyor
ve ben ağlamaklı bir sevdanın peşinden sürükleniyorum
bir umut ışığı yanmış sanki gönlümde
ve ben yine ağlamaklı yıldızları seyrediyorum

gündüzün aydınlığında göremediğim bir sevda huzmesi geçiyor önümden
seher vaktinin verdiği hoşnutlukta hissediyorum nefesini
ellerimin değemediği tenini okşuyorum düşlerimde

sevda esen rüzgarlara soruyorum
gözyaşı döken bulutlar seni anımsatıyor bana
hüzünlü bir gökyüzü var gözlerimde
ağlayan bir ben ve bilmeyen bir sen

muamet.