Kitap sayfaları arasında böceklerinizi kurutuyorum. Nefes alışımla içime kaçıp, hapşırdıkça çıkan böceklerinizi. Bir kere olsun böcek olmamayı başarabilseydiniz! Nefes almamak da elde değil ki… Kendimi dört duvar arasına saklayışım, bu yüzden. Böcek solumaktan yoruldum. İnsanlarla konuşmak istiyorum
657’ye tabisin diyorlar. 365 gün üç rakama tabi olmak nedir, bilir misiniz? Boş verin, prangalarım bende saklı kalsın. Sarı zarflardan kayık yaptım. Küvette yüzdürüyorum. Yalnız kaptanlardan biri asi. Onun dümen kırdığı yön hep aksi.
Çamaşır ipinde dolmalık biberler, mor patlıcanlar, küçük yeşil bamyaların arasında asılıyım. Güneşten kopup gelen bir güvercin tohumlarımı didikliyor. Kanım yere damlıyor. Bırak yakamı, güneşte solacağım. Taş kesiliyor güvercin. Ayakkabımın bağcığını boynuna dolayıp sokak sokak dolaştırıyorum onu, bir süs köpeği gibi. İtiraz etmiyor. Edemiyor. İpler kimin elindeyse onun atı kişner.
Bir böcek duyargalarıyla yanağımı okşuyor. Birazdan ona iyilik yapacağımı bilmiyor. Geçen gün gittiğim lüks lokantada şef garsonun kasıla kasıla ikiz kardeşini bana önerdiğini öğrense şimdi şuracığa, kanatlarının üzerine yığılır kalır. Bunu ona söylemeyeceğim
Ellerim titremiyor! Hayır titremiyor.
Hayır diyorsam hayırdır!
Kağıt mı?
O, tutarken canını yakarsam diye kendiliğinden titriyor.
Bilmiyor ki kalemimle kan kardeşi yaptım onu. Hiç yakar mıyım canını?
Yasak meyvenin dalına tırmandığım gündü. Seni tanımıyordum. Kendimden başka kimseyi tanımıyordum. Sonra tırnaklarınla yüreğimi yoldun. Oysa yatağımda mışıl mışıl uyuyordum. Yastığımda bir parça derinin yanında serçe tırnağın kalmış. Almaya gelirsin diye yüzyıllardır saklıyorum. İçinde, kan izim duruyor. Gel artık, ev pis kokuyor …
Yok zamanlardan geldim. Beni beklemeyeceğini biliyordum. Kapı zilini çalmayışım bu yüzden. Duvardan geçemeyeceğimi düşünüyordun. Yanıldın.
Ben ölünce –ki yaşadığımı savunmuyorum- kıyafetlerim toz bezi olacak. Burnumu bir aslan kemirecek. Gözlerimse baykuşların başından bakacak sizlere. Hastalarınızı yanıma alıp, bekar kızlarınızı evlendireceğim. Barış ilan edildiği gün tekrar aranıza döneceğim. Gömün silahlarınızı. Burada ihtiyacınız olan tek şey kardeşlik. Siz ısrarla ısırıyorsunuz. Etim dayanıklı benim. İsterseniz ruhumu göstereyim. Masumluğundan korkarsınız.
Bugün sokağa çıkmadım. Dün de çıkmadım. Ondan önceki gün de…
Yirmi Bir yıldır sokağa çıkmıyorum. Yalnız bir altı yıl –geçen süre içinde toplam- izinliydim. Ruhsatımı elimden aldılar. Gerekçe:
Etrafa değil de kendime zarar veriyormuşum, başımı vurup vurup taşlara. Etrafa zarar verenler hep dışarı da ya…
