Yasak meyvenin dalına tırmandığım gündü. Seni tanımıyordum. Kendimden başka kimseyi tanımıyordum. Sonra tırnaklarınla yüreğimi yoldun. Oysa yatağımda mışıl mışıl uyuyordum. Yastığımda bir parça derinin yanında serçe tırnağın kalmış. Almaya gelirsin diye yüzyıllardır saklıyorum. İçinde, kan izim duruyor. Gel artık, ev pis kokuyor …

Yok zamanlardan geldim. Beni beklemeyeceğini biliyordum. Kapı zilini çalmayışım bu yüzden. Duvardan geçemeyeceğimi düşünüyordun. Yanıldın.

Ben ölünce –ki yaşadığımı savunmuyorum- kıyafetlerim toz bezi olacak. Burnumu bir aslan kemirecek. Gözlerimse baykuşların başından bakacak sizlere. Hastalarınızı yanıma alıp, bekar kızlarınızı evlendireceğim. Barış ilan edildiği gün tekrar aranıza döneceğim. Gömün silahlarınızı. Burada ihtiyacınız olan tek şey kardeşlik. Siz ısrarla ısırıyorsunuz. Etim dayanıklı benim. İsterseniz ruhumu göstereyim. Masumluğundan korkarsınız.

Bugün sokağa çıkmadım. Dün de çıkmadım. Ondan önceki gün de…
Yirmi Bir yıldır sokağa çıkmıyorum. Yalnız bir altı yıl –geçen süre içinde toplam- izinliydim. Ruhsatımı elimden aldılar. Gerekçe:
Etrafa değil de kendime zarar veriyormuşum, başımı vurup vurup taşlara. Etrafa zarar verenler hep dışarı da ya…

Bir çarşafa dolandım. Düğmeleri kulağıma batıyor, uyanıkken. Onun için sürekli uyutuluyorum. Hiç olmazsa benim sebebim düğme. Ya diğer uyutulanlar, dışarıda, ayakta?

Hatıralar mı dediniz? Benim hatıralarım yok ki! Bir fotoğraf karesinde bıraktım hepsini. Şehirlerarası sefer yapan, kırk beş yolculu otobüsün çarptığı fotoğraf…
Şoför mü?
Bilmiyorum?
Parfüm kokusundan sarhoştu galiba.
O sırada babanem cennetde çiçekleri suluyordu.
Birer birer saydı, yanından geçen kırk beş yolcuyu.

İçi tütün dolu bir kağıt parçasıydım. Dünya yaktı ucumu. İnsan geçinenler nefes nefes tüketti. Kendime kokuyorum şimdi çöplükte yarasalar ve soğanlarla. Bir ayakkabı üzerime basıyor. Benim değil, onun canı yanıyor.

Duvarımda yürüyen bir kırkayağın soldan otuz üçüncü ayağıyım.
Kaç kere söyledim, başıma davul tokmağıyla vurmayın! Çilek kokulu jölem bozuluyor. O zaman da trafik polisi kırmızı ışıkta geçmeme izin vermiyor. Vurmayın, vurmayın, güneş avuçlarımdan kayıyor. Ayı sevmiyorum. Karanlıkta çıkıyor. Karanlık benden korkuyor.

Neden en çok sevdiğimiz kadın, en çok korktuğumuz kadındır? Severken zırh ve silahlarımızı bir kenara bıraktığımızdan mı?

……. /…….

Dün gece öyle içten sarıldın ki bana. Nasıl bu kadar soğukkanlı olabilirsin.

……. /…….
Devamını Oku… »

Hayatı Kendine mendil edersen ,

…

Birgün , Bana inanmayan salaklar benim tarafıma geçerlerse ,

Biliniz ki ben diğer tarafa geçeceğim ,

salaklarla bir arada olmaktan hoşlanmam …

Durmaksızın sorarız ..

 taki 1 avuç toprak yüzümüzü kapayana dek

 peki bumudur yanıt ?

Gerçek ve büyük yazarlar ruhlarımızın yüceliğinin ve sefaletinin ressamı olmayı seçenlerdir. Yazmaya ilk başladığımda hiçbirşeyi boyayamıyordum.Aylar umutsuzca çabalamakla geçti. Yazdıklarım sonradan buruşturup attığım sayfalarda gelişigüzel dolaşıyor, çökmüyordu;kağıtta bir türlü iz bırakmıyordu; bomboştu,içinde hayat yoktu. Sonra onunla karşılaştım : Şeytanla bana armağanların en büyüğünü kötülüğü getirmişti …. Edebiyatın bu sonsuz pınarlarından beslenmememin nedeninin hayal gücümün kısırlığı olduğunu , kötülüğün yaratıcısıyla sunduğu seçeneklerin farkına varamadığımı söylüyordu. Kararsızdım. Ya kötülükle savaşmak ,dedim; bunu kim yapacaktı?