şırıngayla çekip alsınlar seni
tüm vücudumdan
ruhumdan
kırıntı bile kalmasın beynimde
ki ben yinee
ben
olayım…

Ölüm geliyor aklıma ölüm , bir ağacın gövdesine sarılıyorum ..

C.S

Kanser

Gibi

Girdi

Ülkeme

Kaçırılan

Eroin

Gümrüklerden

Masum

Yörelere

Bubi

Tuzağı

Geç

Farkedilen

Artık

Çok

Geç

Artık

Çok

Geç

Denilen

Açmışım

Bağrımı

Bilmeden

Bu

Rüzgâr

Bu

Rüzgâr…

*gözümde akacak yaş dilimde söyleyecek kelime ve kalbimde kırılacak yer kalmadı enkaza dönüştü bedenim mecalim yok kurtulamıorum bağırıorum sesim çıkmıo ağlıyorum yaşım akmıo tut elimden diyemiorum artık gücüm yok kurtarın beni buralrdan..

*giden gemilerin arkasından her sabah umutla el sallayan ve akşam olduunda sevdiklerinin geri döneceini bilen aşıklar gibi giden geminin arkasından el sallıyorum ama bende hiç akşam olmıcak!!!!!!!

*bigün gelicek herşey bitecek ozman ben gözyaşlarına boğulucam dünya ise çığlıklara..

*içimdeki fırtınalar ağzımdan kahkaha olarak dökülüo gözümdeki yaşlar ise yüreğime çağlayan gibi akıyor!!

*yaşayabilme ihtimalim 0 ama ölemiyorum da dünya ve sonsuzluğun öyle bi yerinde kaldım ki adeta saplandım ne dünyaya dönebiliyorum ne de gidebiliyorum ya bi adım geriye ya bi adım ileriye peki ya 2side olmuosa ama bi seçim yapmam gerekiosa ??

*kalbinin çığlıklarını beyninin uğultularının susturması..

*gözümden akan son damlalar bunlar al hepsi senin olsun eğer istediğin buysa ama unutma senin gözünden akan her damla beni son nefesime biraz daha yaklaştırıyor…

*güneşin en parlak olduğu anda dünyayı gözlerinin önündeki simsiyah perdenin ardından kapkaranlık görmek….

bazen yalanlar o kadar çok tekrarlanır ki insanlar onları gerçek sanmaya başlarlar. ne yazık ki bazen doğruları dile getirmedikçe onlar da gerçekliklerini yitirmeye başlarlar. insan hafızası zayıftır, bir ağacınki yanında.

* saç, hiç çürümüyor. su küflendi ama.

• herhangı bıseyın bıttıgını sanıyoruz ama bıseyın bıttıgı yerde yenı bısey baslıor aslında hıc bısey bıtmıor hersey devam edıyor..
  * hıc bısey eskımıyor yenısı olsada bı sure sonra eskı olan seyi bıle yenı dıe kabul edebılıyoruz..
  * degısmıyoruz sadece zamana ayak uyduruyoruz..
  * bazen akreple yelkovan hıc oynamıyor ama bazende yerınde durmuyor..
  * hayattımızda duymadıgımız o kadar cok ses var ki mesela dunyanın dönerken karıncalarınsa yururken cıkardıgı ses bazende yuregımızın sesını..

gozlerini kapadiinda gormediini mi sanirsin?

preview ne yana duser usta, submit ne yana?

Şiir mumdan kayıklarla alev denizini geçmeye benzer. Şeyh Galib

Böyle durunlarda hayal hatıranın yapamadığından daha fazla başdöndürür. Andre Gide

Kitabın dalgalanan kapağı. Ne çok sayfa, belirli ya da silik, su içmekte olan hayvanların bıraktığı bir dolu iz. Edmond Jabes

Dilsiz gibi oturup kaldım ve ısırdım yanan dudağımı. Goethe

Oysa sırlarım çığlıklarımdan hiç de uzak değildir benim. Mevlana

En kötüsü, şimdi, yakında veya uzakta hiç kimsenin olmaması. Philippe Jaccottet

Duygularımız sözcüklerin ötesindedir. Utanmalıyız şiirlerimizden. Nizar Kabbani

Düşümüzde düş görmeye başlayınca, uyanma zamankı yakındır. Novalis 

Erkekler kadınların ilk aşkı, kadınlar erkeklerin son aşkı olmak isterler. Oscar Wilde 

İnsan ruhunun en az sabır gösterdiği şey mutluluktur. Ahmet Hamdi Tanpınar 

Budalalar pazara gitmeseydi, çürük mallar satılmazdı. İspanyol Atasözü

Duygu olmaksızın karanlık ışığa, kayıtsızlık harekete çevrilemez. Carl Jung 

Duvar kendisine çakılmak üzere olan çivinin ucunu nasıl hissederse, o da şakağında öyle hissetti. Dolayısıyla hissetmedi. Franz Kafka 

Aylaklık bütün kötülüklerin kaynağı, bütün erdemlerin tacıdır. Franz Kafka

Dünya kuruldu kurulalı bilinir: Aşk, derinliğinin farkına, ancak ayrılık saati gelip çattığında varır. Halil Cibran 

Acının ödülü tecrübedir. Aiskhylos 

Arkadaş nedir? İki bedeni mesken tutan tek bir ruh. Aristoteles 

Birini öldürmeden önce, geniş ve güçlü bir çevresi olup olmadığını öğrenin. Kurt Vonnegut 

Tek kitaplı adamdan kork! Bertrand Russell 

sana,
“benim için yaşa”
dediğimi sanma sakın!
yaşamı farkettiğinde bana mecbur olduğunu
nasılsa anlayacaksın.

yankı wermez çığlıklar bu karanlık boşlukta

düşük woltaj dostluklar

ve ben paramparça …

..

yaşlar dökülse ömrümden,
ve artık, hiç ağlamasam…

boşlukta yer kaplayan ve fakat yine de boşlukta olan ben;

sevemedim bi’ türlü, kendimi

Bir kadeh mutluluk buldum. İçiyorum yudum yudum. Düne inat!
Bakalım bu devirecek mi beni? Bekliyorum…

Devrilinceye kadar içtim bu gece hüznü. Ama hala ayaktayım…

Bak seninle anlaşalım.
İstediğin kadar kanımı em. İzin veriyorum. Yalnız kulağımın dibinde vızıldayıp durma!
Hiç mi örnek almıyorsun diğerlerini?
Kanımızı emerken, ortalığı ayağa kaldırıyorlar mı?

Et ve ot koyuyorlar önüme. Bir de süt ve ürünleri. Aç olan karnım değil ki. Kitapları yutmak istiyorum. Şiirleri içmek. Öyküleri sindirmek. Ne kalıyor geriye, düşünmediklerimizden başka? Beynimi doyuruyorum. Siz karnınızla idare edin. Üstüne bir de kanınızı için. Bir çocuk daha öldürüldü, görmediniz değil mi? İçim(iz)deki çocuklar azalıyor birer birer namlu uçlarında.

Kaybolan yarımı aramak için gittiğim meyhanede, kimliğimi sordu polis. Benim hiç nüfus cüzdanım olmadı ki. Her insandan bir parçayım, hiç kimse değilim. Nasıl anlatmalı? Kendime azım, başkalarına fazla. Kendime fazla geldiğim zamanlarda… sormayın söyleyemem, o ruhumla bedenim arasındaki savaşta.

Kitap sayfaları arasında böceklerinizi kurutuyorum. Nefes alışımla içime kaçıp, hapşırdıkça çıkan böceklerinizi. Bir kere olsun böcek olmamayı başarabilseydiniz! Nefes almamak da elde değil ki… Kendimi dört duvar arasına saklayışım, bu yüzden. Böcek solumaktan yoruldum. İnsanlarla konuşmak istiyorum

657’ye tabisin diyorlar. 365 gün üç rakama tabi olmak nedir, bilir misiniz? Boş verin, prangalarım bende saklı kalsın. Sarı zarflardan kayık yaptım. Küvette yüzdürüyorum. Yalnız kaptanlardan biri asi. Onun dümen kırdığı yön hep aksi.

Çamaşır ipinde dolmalık biberler, mor patlıcanlar, küçük yeşil bamyaların arasında asılıyım. Güneşten kopup gelen bir güvercin tohumlarımı didikliyor. Kanım yere damlıyor. Bırak yakamı, güneşte solacağım. Taş kesiliyor güvercin. Ayakkabımın bağcığını boynuna dolayıp sokak sokak dolaştırıyorum onu, bir süs köpeği gibi. İtiraz etmiyor. Edemiyor. İpler kimin elindeyse onun atı kişner.

Bir böcek duyargalarıyla yanağımı okşuyor. Birazdan ona iyilik yapacağımı bilmiyor. Geçen gün gittiğim lüks lokantada şef garsonun kasıla kasıla ikiz kardeşini bana önerdiğini öğrense şimdi şuracığa, kanatlarının üzerine yığılır kalır. Bunu ona söylemeyeceğim

Oksijenli su içiyorum. Başka türlü iyileşmeyecek içimin yaraları

Ellerim titremiyor! Hayır titremiyor.
Hayır diyorsam hayırdır!
Kağıt mı?
O, tutarken canını yakarsam diye kendiliğinden titriyor.
Bilmiyor ki kalemimle kan kardeşi yaptım onu. Hiç yakar mıyım canını?

Yasak meyvenin dalına tırmandığım gündü. Seni tanımıyordum. Kendimden başka kimseyi tanımıyordum. Sonra tırnaklarınla yüreğimi yoldun. Oysa yatağımda mışıl mışıl uyuyordum. Yastığımda bir parça derinin yanında serçe tırnağın kalmış. Almaya gelirsin diye yüzyıllardır saklıyorum. İçinde, kan izim duruyor. Gel artık, ev pis kokuyor …