-Bitti…
-Gökten ne yagdi da yer kabul etmedi!!!
 
 
Bitmis bir askin sonuna daha ne yazilabilirdi ki? Gittin…
Biliyordum, varligindaki korkularim buydu iste. Biliyordum, gidicektin… Gitmek icin gün sayiyordun ve ben gidecegin günün korkusuyla yasiyordum…
Mutlu degildim aslinda.
Peki simdi neden agliyorum ki, mutsuzlugum bittigi icin mi?
 
 
Alistigim bir yokluktu aslinda. Her gelisinde sensizlige hamile biraktin beni ve gittin. Kac sensizlik büyüttüm ben yoklugunda bilir misin? icimde ishak ve tuana ya yer kalmadi. Kalmadi iste.
 
Yokluguna iki paket sigara bitirdim iki saat icinde, agladim bir dostun kucaginda. Sarildim, sigindim bir cocuk gibi yalnizligina. Kül tablosuna fazla gelen izmaritler mi kaldi bu aska?
 
insan bilmediginden korkar degil mi? Oysa biliyordum sensizligi, yoklugunu biliyordum. Acim ben sana, alti yildir yoklugunla mücadele ettim, yoklukla büyüttüm ben bu aski, yeri geldi yalanlar anlattim masal yerine yüregime.
 
Ah yüregim, yüregim degil mi zaten beni kücülten karsinda?
 
Sevgine hasrettim, oysa sen bana sevgiszligi yasatiyordun.
 
(Bizim de böyle bir kizimiz olabilirdi, gözleri sana benzeyen…)
 
 
Miray…