eğer bir olay yaşandıysa unutmak pek zor.zaten unutmak ne demektir ki?ne zaman “tam” anlamıyla unutabiliriz.hafızamızın tamamen o olayı yok etmesi ne derece gerçekçi.olmaz.zaten unutulmasın böyle daha iyi.hep bir yanda kalsın o olay ki hatırlandıkça daha acınılsın senin haline.şu anki acizliğin o kadar belirgin ki.sen öyle saçmasalak davranıyorsun ki değerini de düşürdün gözümde.oysa eminim benim değerim hep aynı kalacaktır sende..”ilk”tim ne de olsa..sen de “ilk”tin ama..neyse..aşk herşeyi affeder mi?hayır yapamaz bence.insanız biz sevgiye muhtaç…aç…ve insanız biz güzel anıları unutmamak adına elimizden ne geliyorsa yapıyoruz.ben de yaptım inan.ama sonra birgün fark ettim ki bu acı sürer gider bir sürü bir sürü.bir noktada dur demeli..her yeni geleni sana benzetmekten,seni görmekten,seni yaratmaktan bıktım!buna hakkım da yok zaten.ve karar verdim ki bunu sen seçtiysen benim yapabileceğim birşey yok.oysa 1 sene bunu sana anlatmaya çalıştım.yardım etmeye çalıştım.istemiyorsan tamam kabulümdür.ne halin varsa gör.