Ne yapacağımı bilemiyorum kafamda bir sürü soru işareti var.

Ben simdi ne yapacağım sonum ne olacak?

 Felaketler geldimi üst üste geliyor.

 Hayatımda düzgün giden hiçbir şey yok peki ya çözüm ne ,  sonucun değişmeyeceğini bildiğim halde sonuna kadar savaşmak mı? Yoksa en kısa ve en kökten olan çözüm intihar etmek mi?  
   Bana göre en iyi çözüm intihar etmek çünkü o zaman hiçbir şey düşünmeyecğim ve hiçbir şeyin tasasını çekmeyeceğim ne okulumun bitmeyecek olmasını, ne ailemin yüzüne bakamayacak oluşumu, ne doğru düzgün bir iş bulamayışımı hatta etrafımdakilerin kısa zamanda buldukları ve benim bulduğum işlerden daha kallavi bir iş oluşunu yanıma gelip sevincini paylaşma duygusu altında ama aslında bana hava atışını düşüneceğim ve bunların yanında daha birçok şey hayatta beni kimsenin arzuyla sevmemesini ilişkide taviz veren tarafın ilişki için çırpınan tarafın benim olmamı evet bütün bu düşüncelerden kurtulmanın tek yolu intihar…

 Peki intihar edecek kadar cesur muydum? 

Ya da intihar edecek kadar korkak mıyım? 

İntihar nasıl bir duygu cesaret mi istiyor yoksa bu hayattan bıktığım için ve bana ne getireceğini bilmediğim için gelecekten korktuğum için mi bunu istiyordum karar veremedim ama sadece şunu biliyordum intihar etmeyi her şeyden daha çok istiyorum sebebi ne olursa olsun.   

    İşte tam bu esnada bu düşüncemin alevlendiği esnada bu işi yapacam dediğim anda bir an duruyorum ve düşünüyorum.  İyi de intihar etmek günah değil mi bunu yapanların yeri cehennem değil mi?  
Ve bunun ardından başka bir soru  geliyor aklıma gerçekten benim günahlarım ne kadar sevaplarım ne kadar ya sevaplarım çoksa ya cennete gideceksem şimdi cehenneme kombine bilet almak ne kadar akıllıca olacak sorular böyle ardı ardına gelirken bir an bakıyorum intiharla başladığım düşünceler başka yerler de bitiyor ve şunu anlıyorum ben intihar edecek kadar cesur değilim gelecekten korktuğum kadar ölmekten de korkuyorum…
Emrah Selim Özen


Bu yazının okunma sayısı: 189