Çok zaman geçti üzerinden…. Ben büyüdüğümü hissediyorum artık. O kadar acı çektim, o kadar gözyaşı döktüm ve o kadar çok yıprandım ki artık hayatın bana oynadığı oyunlara aldırmıyorum bile..

Ama bildiğim birşey var ben gerçekten öğrendim sevmeyi!!! Kimsenin bunu haketmediğini bile bile… Zaten sevmek bu değil mi?? Ateşin yakıcılığına aldırmadan, durup düşünmeden hatta gözünü bile kırpmadan alevlerin arasına atlamak değil mi aşk?? Peki gerçekten yanmaya değecek şeyler yaşanabiliyor mu??

Tüm olumsuzluklara, tüm acılara rağmen “iyi ki vardı” diyebilecek kadar güzel yaşanmışlıklar da kalıyor mu geride?

Anlamıyorum, anlayamıyorum…

Neden hiç kimse bu soruların cevabını bilemezken her şeyi göze alarak aşık olmak istiyorum der? Nasıl bir duygu ki bu! Hayatımızdan, bizden alıp götürdüklerini gözardı edebilmek bu kadar kolay olmamalı!!! Bir cevap istiyorum..

Çok yoruldum ben bu bilinmezlikten!!!

Yine de söylüyorum ;

AŞIK OLMAK istiyorum……