Ben Istanbul Bostanci’da yasiyorum. Bostanci sahile yakin civil civil bir mekandir. Pazar gunu evden biraz gec cikmistim. Hava biraz soguktu ama icimden yurumek geldi. Yolumun uzerinde bir su  kanali vardi. Tam oradan geciyordum; bir baktim Martilar neredeyse bitmek uzere olan kanalin sulari icerisinde yiyecek ariyorlar.Onlari seyretmeye basladim. Bir yandan da guluyordum. Ortada balik falan yoktu. Aslinda ciliz bir sekilde akan sudan baska  hic bir sey yoktu. Ama martilar sanki  her yer yiyecek doluymus gibi cigliklar atiyorlardi. Bir de ustelik gorunmez yiyecekleri digeriyle paylasmak istemezcesine birbirleriyle didisiyorlardi…
Kendi kendime dusunmeye basladim.Bu martilar ne bekliyor.Bu sevinc ve savas cigliklari nedir. Acliktan mi bagiriyorlar. Yoksa bir yerlere seslerini duyurmak mi istiyorlar. Oysaki ortada yiyecek falan yoktu. Acaba onlar  Allah’a mi sesleniyorlardi. Allah’in onlari duydugunu biliyorlar miydi. Neden bu kadar kendilerinden emim bir sekilde yiyecek varmis gibi davraniyorlardi.
Sonra icimden ekmek almak ve onlara vermek geldi. Hemen karsidaki Tansas’tan ekmek aldim. Martilara verecektim. Bir yandan da doganin akisina mudahale mi ediyorum diye dusunuyordum. Onlaraacimis miydim. Biliyordum ki; aciyarak yapilan bir davranis saglikli bir davranis olamazdi. Cunku hersey olmasi gerektigi sekilde, olmasi gerektigi anda oluyordu. Oyleydi.  Hem tum canlilari yaratan bir yaratici vardi. Onun varliklarina acimak onun buyuklugunu kucumsemektir diye dusunuyordum. Icimdeki acima duygusunu anda notr hale getirdim. Sonra acaba dedim; ben simdi bu hayvanlara iyilik mi yapiyorum. Ben iyilik melegi miyim? Ben simdi onlara iyilik yaparsam, baskalari da benim ihtiyacim oldugu zaman bana iyilik yaparlar miydi?. Bu duygu  hic hosuma gitmedi. Cunku bu duygunun icinde pazarlik vardi. Oysa kosulsuz sevginin icinde pazarlik olamazdi. Onun karsiligi yoktu ki…Bu duygumdan da hemen  kurtuldum.
Tam yolun ustundeydim. Herkes bana bakiyordu. Iclerinden ne kadar yardimsever bir insandir diye geciriyorlar miydi. Acaba beni taktir ediyorlar miydi. Kendimi disima sevimli gostermek, iyilik melegini oynamak cabasi icinde miydim. Gosteris ve onaylanma derdinde miydim. Hayir bunlar bana ait duygular olamazdi. Ben bu anlamlari icimde bitirmistim.Olsa olsa bu benim yeni bir  deneyimimdi.Cevabimi bulmustum…

Allah Martilarin  yiyecegini onlara benim elimle vermisti. Insan ozunde yaraticinin cevherini tasiyor. Yaratici evrende icratini insan vasitasiyla da  yapiyor. Martilari ortada olmayan bir yiyecegin nesesiyle bekleten kendisi. Beni oraya goturen de kendisi. Milyarlarca parametre ve olasilik icice. Her biri senkronize olmus ilahi bir orkestra gibi akiyor.Ne guzel! Hersey  kendinden kendine….Hersey olmasi gerektigi sekilde ve  olmasi gerektigi anda…
 
 
Cuneyt Yigitsoy