kötü yazıyorum çünkü kafamda planlamadığım bir şeyi oluşturmaya çalışıyorum. yaşadıklarımı yazıp sonra onları bir polisiye öyküye bağlamak istiyorum. kendi polisiye romanımı yazmak istiyorum. sınavlarda türkçe sorularında benim de paragraflarımın çıkmasını istiyorum. evet fazla şey mi istiyorum. ne yazacağımı bilmediğim sürece evet…. dış görünüşüm hiç iç görünüşüme benzemiyor. ınsanlar beni hanım hanımcık biri sanıyor. bense kendimi patlamaya hazır bir bomba. biliyorum bir gün patlayacağım istemeyerek ve yine istemeyerek zarar vereceğim. belki de isteyerek… nasıl bir his biliyor musun: ıçinden kaçmak geliyor. uzaklara… kimse seni bulamasın… sen kendi cennetini bul ki alışkanlıklarında kurtul… seni kimsenin tanımadığı yerde gizemli yabancı ol… kendi ülkende mi?hayır! başka bir ülke olmalı… ınsanlar yabancı olduğunu anlamalı… kendi dillerinde sana bir şey söylediklerinde anlamayıp gizemli bir şekilde gülmelisin… neden böyle hissediyorum? çünkü insanlardan bıktım. her yerdeler ve sayıları fazla… allah’tan bu her zaman olmuyor… hepsi kendi çıkarlarında… güvenilmez ve dolandırıcılar… sadece para konusunda olsa o da değil ki… benciller… bedenlerinin içinde hapis olmuş, kokuşmuş, bencil ruhlardan bıktım. şu anda yine bıktığım için yazıyorum. çünkü beni rahatsız ediyor. oysa sabah yazamıyordum çünkü normaldim. şimdi değil miyim ki? ah be güzelim sen de biliyorsun ki vurmadıkça yazamıyorsun. bunalımdan farklı bu. bir tür şizofreni. ama hafif bir şey. ılerde ilerlerse onu o zaman düşün. şimdi melek kılığında bir şeytan ki tetikte. darbesini bekliyor. böyle zamanlarda da beni rahatsız ediyor.

Mina.