İnsanlar neleri yaşarlar ve neleri bizlere duyururlar, bizler bazen onlara kıymet vermeden ve bizler onlarla birlikte çok yakın yaşadığımız halde, fark edemeyiz ve görmeyiz. Bunun için önce kendimizi görmeliyiz, kendimizi kendi içimizde keşfetmeliyiz. Hayat yaşam çizgimizin içinden bizi çok çabuk alıyor, yeter ki siz durumun farkına varın ve yaşamınıza önem veriniz.
Paul Potts de bunlardan biri ve dünyamızda var olanlardan, sizlere e-postama gelen iletiyi ekte sunuyorum, ilgileneceğinizi umut ediyorum. Link’e girdiğinizde iki bölüm olarak karşınıza çıkacak,

İlkinde öncesini ikincisinde bugününü göreceksiniz…
İkisini de sesini açarak lütfen izleyiniz.
İnsanlar yetenekler ile keşfedilebilir ama önce siz, siz kendinizi içinizde keşfetmeniz gerekir.
Başlık şöyle diyor;
Hepimiz icin bir anımsatma, “Hiç bir zaman bir kitabı  kapağına göre muhakeme etme”Adam, sahneye çıkıp bir opera söyleyeceğini söylediği  zaman, Jüridekilerin yüz ifadelerine dikkatle bakın lütfen… Kıyafetine, bozuk dişlerine ve tipine bakarak Juri oldukça onyargılı… Adam basit bir cep telefonu satıcısı ama bir hayali var. Opera söylemek… İnsanların ona soylediğini değil, tutkusunu dinliyor  ve Nessun Dorma’yi  okuyor…

Çok etkileyici…

Bu Yazıyı Paylaşın

Celal’in Son sitesi ,  benim paneldeki celalyilmaz.org kendini sıktı yada uzun geldi ki adının baş harfini ve soyadını koymayı daha uygun gördü , diğer senede sadece CY  ile karşımıza çıkar, Celal bildiğiniz gibi www.ayi.org un kodlamasına yardımcı oldu kendi açtığı kişisel blog ile baya güzel fahideli  bilgilerde veriyordu , sanırım benim panelde domaini  parked olmasından dolayı eski databaselerde uçtu , sanırım yeniden guzel birşeyler denicektir.

Kendisine hayırlı uğurlu olsun diyoruz.

www.cyilmaz.org 

Bu Yazıyı Paylaşın

Boş sayfalar, belki de en anlamlı olanları… çünkü boş ve içine katacağın her şey sana bırakılmış, sınırlama yok, sansür yok, yok da yok… öylesine özgür ki, mutlu anıları anımsatır bazen, bazen hüzünlerini, yokluğu unutuverirsin ansızın… Ayna misali içini yansıtır boş sayfalar ve kaleme daima düşman. Korkusunu gizlerim içimi görmenin, sorularımın cevapsız kalacağını bilmenin. Belki okuyanlar deli der bana kim bilir? “Ulan boş sayfa işte, yazarsın dolu olur Devamını Oku… »

Bu Yazıyı Paylaşın

Bir tiyatro sahnesi gibidir yaşam. Herkesin repliği ve konumu Bir diğerinden farklı Ve bedenler kukla misali, Oynarken yaşamı… Bu oyun bir komedya sanki, Tüm oyunlar kadar. Söyleyeni belli, söyleteni gizli… Ve inançlar yine körü körüne. Aynadaki ben, benin yansıması mı, Yoksa yorulan kabuğum mu ? Sorular; “ İnsan nerede yenilir “de tükeniverir ansızın, yine aynı kaosta ve yine aynı kısır döngüde…

TUBA DURAN 

www.kaos.gunlugu.com

Bu Yazıyı Paylaşın