Bir sanrı gördüm sanki …… büyüyen ben değilim….. lütfen ,ben olmadığımı söyleyin……. o çocuğu geri istiyorum…… hani,dünyanın kendi ekseninde döndüğünü sanan ,umarsız,zeki,saf ve güçlü olan çocuğu……. yitiriyorum onu yavaş yavaş…… ellerimden kayıp gidiyor…. tutamıyorum……. hiç kimse hatırlamak istemiyor onu….. küsüyor bize…. sırt çeviriyor zamanla…… elini ver diyorum ,gitme….. beni bırakma bir başıma …….. sözleri ıslatıyorum…… dayanamıyor…… bir şeker görüyor ve sürükleniyor peşine…… gitme,gitmeeeee ! irkilerek uyanıyorum aniden….. her tarafım ter içinde kalmış…… eski bir hint atasözünü anımsıyorum sonra……. hayatımın öylesine içinde ama dilime düşmeyen…….. gülümsüyorum……. bisikletle sokaklara dalmak,misket oynamak,erik çalıp azar işitmek istiyorum……. hatırlıyorum da altı yaşımı,apartmanda ki herkese ,artık altı yaşındayız biz diye bağıra çağıra söylüyorduk o zamanki en yakın arkadaşımla…… apartman otomatiğine boyumun uzandığı gün ki , o aptal sevincimi özlüyorum……. yitirdim…… artık aptal sevinçler yaşayamıyorum…….. ve özlüyorum……… benim bu halimi görse bana ne derdi kim bilir , o altı yaşındaki çocuk…… eminim “ben ne zaman büyüycem diyecekti “……. gülümsedim….. saate baktım….. bir hayli geç olmuş…… derin bir soluk aldım,penceremden dışarıya baktım ve süzülüp gittim ,hayatın gündelik akışına……… 

 TUBA DURAN

http://www.kaos.gunlugu.com/

Bu Yazıyı Paylaşın