Bir tiyatro sahnesi gibidir yaşam. Herkesin repliği ve konumu Bir diğerinden farklı Ve bedenler kukla misali, Oynarken yaşamı… Bu oyun bir komedya sanki, Tüm oyunlar kadar. Söyleyeni belli, söyleteni gizli… Ve inançlar yine körü körüne. Aynadaki ben, benin yansıması mı, Yoksa yorulan kabuğum mu ? Sorular; “ İnsan nerede yenilir “de tükeniverir ansızın, yine aynı kaosta ve yine aynı kısır döngüde…

TUBA DURAN 

www.kaos.gunlugu.com

Bu Yazıyı Paylaşın


Bu yazının okunma sayısı: 306