Güneş gitmişti. Kara gözlüklerini çıkartmaması için hiç bir neden yoktu. Bu kara gününde yanında olan bir kaç tanışını düşündü; iyi ki vardılar. Yağlıkaraya dönmüş ceketinin yakalarını kaldırdı, kimliksiz bir karaltıydı nasılsa, nereye olsa gidebilirdi. Herhangi bir kara parçasına tüneyip, sonsuza dek yas tutabilirdi. Ama öyle olmadı. Evine gitti. Gece oldu.Uyudu. Herkes gibi. Sabah oldu. Uyandı. Herkes gibi. Katran rengine dönmüş ayakkabılarını boyadı. Bir karga öttü. Bacadan bir kaç kurum düştü. Duydu. “Sonbahar geldi‚” dedi içinden. Dolma kaleminin akıttığı mürekkeple lekelenen gömleğini giydi. Daireye doğru yola koyuldu. Lekeli bir melek gibi kalabalığa karışmaktan başka yol yoktu.