Ağaç görmek yeni bir şey değil diye düşündü. Oysa yaprakları hızla dökülen bu garip canlı, birçok canlıya kucak açmıştı; tıpkı denizler gibi. Börtü böcekler, kuşlar, sincaplar, hala onun bile anlamakta güçlük çektiği çiğ taneleri bu iklimde yaşıyorlardı, belirli ömürlerini. Gecesi, gündüzü hep başkaydı. Birçok benzeri vardı. Hiç benzeri yoktu. Tıpkı insanlar gibi çoğaldıkça güzelleşiyordu. Kök salıyordu verimli sulara doğru. Hangimiz sevdiğimiz ruhlara sarılmıyorduk ki! Ama başka hayatlar, başka şehirler, başka dünyalar özlüyordu insan. Yalnız ve tek başına olsa bile. Gitmeli diye geçirdi içinden. Son kuru yaprağı da alıp sokuşturdu saçlarının arasına. Başka ağaçlara doğru…