* o kadar çok oturunca yürümeye alışamıyor insan, ya da karanlıkta oturunca ışık gözlerini kapatmaya zorluyor. o kadar çok ölünce, ölünmüyor daha fazla sanki.

* her iki kişiden biri, diğerinin şeytanı belki de.

* gölgelerimizin boyumuzdan uzun olduğu saatlerde mutlu oluyoruz gibi.

* eşiği atlamadan kapıyı kapatmamalısın.

* dünyanın en güzel gözleri eşeklerdedir.

* yıllar önce birisiyle tanışmıştım: hiç durmadan, üç telini kopardığı gitarıyla accept, destruction falan çalardı. boksördü, elektrik direklerini yumruklayıp antrenman yapardı. hüzünlendiğinde sahildeki bankları yumruklayarak kırardı, nazikti ama, şu birayı tutar mısın biraz derdi. niye böyle yapıyorsun, sen de diğerleri gibi hüzünlensene demiştim; şiir okuyamıyorum diye cevaplamıştı.

* bir sokağın başında yağmur yağarken ve birisi şemsiyesinin altında yürürken, sokağın sonunda güneþin altında güneş gözlüğüyle duran diğeri yanılıyordu. her yaz istanbul’un herhangi bir sokağýıda oluyor bu.

* bazen sözcükler o kadar tekrarlanır ki, daha önce duyduğunu zannedenler duymaz olurlar bir an. bazen de sözcükler hiç söylenmez, o zaman daha iyi anlaşılabilirler belki de.

* bodrum’a giderken aydın’da bir köyde durmuştuk. köyün bütün insanları şeytana tapıyorlardı ama nedenini bilmiyorlardı. dışardan kız almazlar, kız vermezlerdi. bakkalları, siz neden allah’a taptığınızı biliyor musunuz ki demişti. ipi yere serdik yine de üstünde yürüyemedik o zamanlar.

kulaklarini tikadiinda, sesler yok filan mi oluyo?

sustuunda, icinden de mi konusmazsin?

sol elin soansa, sag elin sarmisak midir?

yumurtalardan cikan civcivler, civcivlerden yumurtalar cikmayacaini bilmezler mi?

“elma dersem cik, armut dersem cikma” hangi embesilin icadidir?

bosluu dolduran yine kendisi diil midir? bosluk bunun neresindedir?