merhaba ;
bu sana çok saçma geliyor biliyorum
İnsan yollamayacaksa, neden mektup yazar ki?
Bunu sana anlatmaya çalışmayacağım çünkü sen anlayamazsın. Aptal olduğundan değil, kalem, kağıda değerken, parmaklarının tenime değer gibi hissetmenin nasıl bir şey olduğunu bilmediğinden.

 Hem ne yalan söyleyeyim bugün sana bunu anlatmakta istemiyorum. Çünkü şuanda tüm varlığımla yokluğunu hissediyorum. Ve sana bu hissi anlatmak istiyorum.
Peki neden?
Bilmem…
Belki bu sayede biraz olsun rahatlayacağımı düşündüğümden
ya da hiç olmazsa yazarak mutlu olabileceğimi bildiğimden.
Hem biliyor musun, sen yokken bu yazma işi de olmasaydı, tümden diyet bisküvi tadında olacaktı hayatım. Beklide tatsızlığında.
Sensiz hayatın bana pek bir kalorisiz geldiğini sana daha önce sana söylemiş miydim?
Sanırım söylemedim. Ama söylemiş olsaydım eminim
bilmiş bilmiş bir tavırla
“bak işte sana söylemiştim ben senin sağlığına zararlıyım diyordum inanmıyordun”
Derdin. bense gülümserdim.
gerçi gülümseyişimin nedeni söylediğin sözden ziyade, bilmiş bilmiş tavrının çekiciliğinin, yüreğimde oluşturduğu hoşluk, ve hoşnutluk duygusu olurdu.neyse şimdi bunu boşver, sonra bende sana
- Evet sensizlik belki benim için sağlıklı ama canım biliyormusun pek bir tatsız tuzsuz derdim.
buna sen de gülümserdin. Gülümsemek sana yine çok yakışırdı. Sonra beni iğnemelemek için;
“Görmeyeli pek bir kilo almışın”, derdin. Bense;
-Evet, sensizken kendimi perhizde gibi hissediyorum. Bu yüzden aklıma sürekli yemek, yemek geliyor. Hem bu sayede göbeğimde, yokluğunu varlığa çeviriyorum. Elle dokunulur gözle görülür hale getiriyorum. Bebek gibi karnımda hasretini büyütüyorum.
derdim.
Sen yine gülümserdin. Gülümsemek sana bir kez daha çok yakışırdı. Ben sana bir kez daha aşık olurdum.