1945 Yılında nagazaki ve hiroşimaya atılan bombalardan sonra , o anın anısına yazılmış , iç burkan bir nazım hikmet  şiiri .

kapıları çalan benim
kapıları birer birer
gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler

hiro$ima’da oleli
oluyor bir on yil kadar
yedi ya$inda bir kizim
buyumez olu cocuklar

sachlarim tutushtu once
ellerim yandi kavruldu
bir avuch kul oluverdim
kulum havaya savruldu

benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok .
şeker bile yiyemezki
kâat gibi yanan çocuk.

çalıyorum kapınızı
teyze,amca bir imza ver
çocuklar öldürülmesin
şekerde yiebilsinler