hey sen..aynadan bana bakan..

gözlerin parlamıyor artık,içinde hiç’lerden örülmü$ ağlar var sanki..
kimsin sen peki,tanıyamıyorum bile artık seni..
tanımak da istemiyorum belki..

sen,bakma artık bana..
bu ben değilim,bir ba$kası..kimliğini kuytu bir kö$ede kaybetmi$
birisi..üstelik de hükümsüz..

ne oldu gülemiyor musun artık eskisi gibi..
hayat çok mu yordu seni..

peki gidenler hic gelmedi mi..
gelseler de eskisi gibi miydi..

hani olurdu?

sen değil miydin peki ho$çakal kelimesinden tiksinen..
tum geli$lere kucak açıp bekleyen..
geldim,burdayım i$te.

ama bakma bana..

o kadar küçüksün ki,nokta gibi..
o kadar hiçsin ki,benim gibi..
o kadar nefret dolusun ki,onun gibi..
o kadar acizsin ki,bizim gibi..

ben miydim sen olan,sen miydin ben olan..
hangimizdik aslında biz olan..aslında hicden ibaret olan kimdi?

sakın bakma bana..
kötüyüm en az senin kadar,bazen bir o kadar da bencil..

kırdığın aynaların parçalarından yeni bir kalp yapabilir misin?
kırdığın kalplerin parçalarından yapılmı$ bir aynada kendinle yüzle$mek seni
yeniden “sen” yapar mı peki?

yapı$tırsan ne olur ki sanki..
olur mu yeniden eskisi gibi?

hani olurdu?
sen,bakma bana..
korkuyorum..