Ela gözlerin vardı içinde yıldızlar olan,ve saçların..
Sana dair hatırladığım en ince ayrıntılar sanırım bunlar sadece..
Bir de giderken hosçakal demeyisin..
Butun gidenler gibi..
Gitmek denilen olgunun kuralı mıdır acaba geride yarası saklı bir ruh bırakmak..
Peki çok mu zordur bir hosçakal demek,son kez?
Bir insanı ruyalara mahkum etmek nasıl bir cezadır peki?yeterince adaletli mi..
Bosversene,ne adaletli ki zaten..
Sana dair pek sey bırakmadım aklımda,hepsini tek tek kaldırıp attım en kucuk hucre kırıntısından bile..
Her gun daha fazla acı çekmektense bir kere de ölmek sanırım daha acısız,emin değilim..
Geriye kalan anıları da tozlu raflara kaldırdım,bir daha indirmemek uzere..
Ama olur ya hani,birden,durduk yere düser ya insanın aklına..
Sahi,ne güzel yuzun vardı senin..
Hala güzel mi?
Gözlerindeki yıldız hala yanıp sönmekte mi?
Peki ya saçlarındakiler,kopardın mı onları da..
Sanırım bunun adına özlemek diyorlar..
Emin değilim..
Hic bir seyden emin olmadığım gibi çoğu zaman..
Her seyi bırakıp arkana bakmadan gitmissin çok güzel, ama burada biraz huzun kalmıs..
Giderken “hosçakal” dememissin çok güzel, ama burada biraz sonbahar kalmıs..
Her yeri kırmızıya boyamıssın çok güzel, ama biraz kan kalmıs..
Etrafa tebessum saçmıssın çok güzel, ama burada biraz acı kalmıs..
Siluetini alıp gitmissin çok güzel, ama burada benim çocuksu saflığım kalmıs..
Her seyini alıp gitmissin çok güzel, ama burada benim lök gibi yalnızlığım kalmıs..
Biraz sen kalmıs..belki biraz ben kalmıs..
Çok güzel..
Ama hic bir sey kalmamıs..
Aslında ben olan sen miydin,sen olan ben miydim emin değilim..
Bildiğim tek sey var..
“Anneler Ölmez..”