burnuma çok güzel bir koku geliyor, ama bulamıyorum nereden geldiğini. küçücük odada kayboldum. herşeyden nasıl böylesine çabuk usanıyorum? LOST’muş! hah. al başına çal lost’unu. Yeter ya! Yeter! ( iki hafta bile geçmedi daha, bari iki hafta dolsun, insaf.)
Kendimi kitaplara vereceğim. Bugünlerde sırf bunu düşünüyorum. Evden hiç çıkmasam- ki çıkmıyorum- , kimseyi aramasam- ki aramıyorum- , beni aradıklarında cevap vermesem- ki çoğunlukla öyle yapıyorum- kendimi daha iyi hissedeceğime inandırmaya çalışıyorum. Böylece herkes beni unutacak- alo, orda mısın? sen zaten çoktan unutuldun- ve bende kitaplar - herkesin dediği gibi gerçek dostlar-ımla huzura kavuşacağım. Herneyse böyle işte, bu da “saçma” teorilerimden biri. İnsanlar çok yorucu geliyor, anlayamıyorum kimseyi. Bir insanı anlamak sanırım başlı başına bir iş. Mesela insanları anlamak diye bir meslek olmalı. Yani psikolog ya da psikiyatristle karıştırılmasın, sadece insanları anlamak mesleği bu. Atıyorum ben tanriyi’yi anlamıyorum, çözemiyorum ve insanları anlamak mesleğine sahip kişiden yardım alıyorum ve tanrı’yi çözüyorum! Nasıl, acayip zeki değil miyim? BULLSHİT. ( Tamam üzgünüm, türkçeye yabancı kelimeler sokmanın tam bir rezillik olduğunu biliyorum ama engel olamıyorum. Fuck.)
Birgün buralardan gideceğim. Kendimi burada, bu zamanda hayal edemiyorum. Çocukken bile birgün orta çağ’a ya da abartmayayım 18. y.y.’a gideceğimi, bir süre o zamanda yaşayacağımı düşünürdüm. Bilmiyorum, bu zamandan bile usandım. Ya da hep filmlerin suçu. Lanet olsun, bu kadar gerçekçi ve etkileyici olmak zorunda mısınız?
Rüyalarla, yaşadığım olayları birbirine karıştırmaya başladım. Bugün sabahın 4′ünde yatakta uykumun gelip, beni almasını beklerken bir olay aklıma geldi ve onu gerçekte yaşayıp yaşamadığımı hatırlayamadım, rüyamda da görmüş olabilirdim. Dehşete düşmüş bir haldeyim, bu ilk değil çünkü. Anladığım kadarıyla insan sıkıntıdan keçileri kaçırabiliyor. Keçileri kaçırmak!? Sanırım ben keçileri, koyunları, kuzuları, ve galiba bir kaç ineği de kaçırmış bulunuyorum.
Mutsuzum.