(…) İyi yürekli akılsız bir aptal, kötü yürekli akıllı aptallar kadar mutsuzdur. Bilinen bir gerçek bu…İşte ben iyi yürekli, akılsız aptalın biriyim. Sen de zeki, kötü yürekli bir aptalsın. İkimiz de mutsuzuz, ikimiz de acı çekiyoruz.

Dostoyevski
Budala Sayfa 102

Yük ne kadar agir olursa, yasamlarimiz o denli yaklasir yeryüzüne, daha gercek daha, icten olur.”

“Isi tersten ele alirsak, bir yükten mutlak bicimde yoksun olmak insanoglunu havadan daha hafif kilar; göklere dogru kanat acar insan, bu dünyada ve dünyasal varligindan ayrilir; yalnizca yari yariya gercek olur, devinimleri önemsizlestigi ölcüde özgürlesir.”

“Hangisini secmeli öyleyse? Agirligi mi, hafifligi mi?”

Varolmanin Dayanilmaz Hafifligi - Milan Kundera

Siz genis zamanlar umuyordunuz. Cirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi soeylemek. Yillarin telasinda bu kadar cabuk gececegi akliniza gelmezdi. Gizli bahcemizde acan cicekler vardi. Gecelerde ve yalniz vermeye az buldunuz. Yahut vakit olmadi.” Behcet Necatigil

Ïcten pismanlik duyan icin Tanrinin bagislamayacagi hic bir guenah yoktur, olamaz. Insanoglu da Ulu Tanrinin kullarina karsi sonsuz sevgisini tueketecek derecede bueyuek guenah isleyemez. Tanri sevgisine
uestuen olabilecek bir guenah olabilir mi?”

Dostoyevski - Karamazov Kardesler

(…) - Yaşıyorum, dedi delikanlıya, aysız ve kamp ateşsiz bir gece, hurma yerken. Ve bir şey yerken yemekten başka bir şey düşünmem, yürüdüğüm zaman da yürüyeceğim, hepsi bu. Savaşmak zorunda kalırsam, ölüm şu gün ya da bu gün gelmiş vız gelir. Çünkü ben ne geçmişte, ne de gelecekte yaşıyorum. Benim yalnızca şimdim var ve beni sadece o ilgilendirir. Her zaman şimdide yaşamayı bilirsen, mutlu bir insan olursun. Çölde hayat olduğunu, gökyüzünde yıldızlar olduğunu ve insan hayatının özünde bulunduğu için kabile muhariplerinin savaştıklarını anlayacaksın. O zaman hayat bir bayram, bir şenlik olacak, çünkü hayat yaşamakta olduğumuz andan ibarettir ve sadece budur.

Paulo Coelho
Simyacı

(…) İnsanüstü mutluluk bir yana, günlerin eğri çizgisi dışında sonsuzluk diye bir şey görmüyordu. Mutluluk insaniydi, sonsuzluksa gündelik. Her şey küçülmeyi bilmekte, güneşlerin ritmini umudumuzun eğri çizgisine bağlamak yerine, kalbini onlarla düzenlemekteydi.

Nasıl ki sanatta bir noktada durmayı bilmek gerekir, bir yontuda artık dokunulmaması gereken bir an her zaman gelir ve bu açıdan akılla açıklanamayan bir istenç, öngörünün en incelikli olanaklarından daha çok işe yararsa; bir yaşamı mutluluk içinde tamamlamak için de akılla açıklanamayan küçücük bir şey gerekir. Olmayanlar, onu elde etmeli

Mutlu Ölüm
Albert Camus
sayfa 122