su an sanırım 14 dk.kam var. kendi kendimi sınırlamaktan cözemedigim bir zevk alıyorum. biraz daha dur sonra kavusucaksın istedigine diye kendi kendimi telkin etmeyi seviyorum. birazdan mutlu olacagım. sonra o mutlulugumu karsılıgını fransızca kitap okuyarak vermeliyim diyorum. ama yoksa ilk başta o mutlulugu haketmek mi gerekirdi? bu sabah cektigim karın agrısını bir daha yasamak istemiyorum. ama bunu kime söylebilirsin. annemin azarlarından nefret ederken hepsinin aslında dogru oldugunu biliyorum ve gerceklerden korkuyorum. bu hayattın bi sekilde bi cıkıs yolu olmalı sanıyorum. acilen film cekmeye, senaryo yazmaya ve japonca ögrenmeye baslamalıyım. yoksa roman mı yazsam? ama en sonunda ve nihayet kendimi odamda dansederken buluyorum. dönüyorum, duruyorum. güvendeyim. herseyi hatırlıyorum. durmak istemiyorum.

stop.