hep çok özenirdim sen bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım
cumleleri ile veda etmeye.

belki de hep kendimi anlatamayan devrik cümlelerimden nefret ettiğim için
özendim o süslü püslü cümlelere.

cumlelerim hep devriktir ki bilirim hic kimse anlayamaz,en az vedalarım
kadar anla$ılmaz.

dü$ünürdüm hep insanlar neden gider,nereye gider,bir $eyleri arkada bırakmak
bu kadar mı kolay diye.

sonradan öğrendim gitmenin aslında kalmak,ve kalmanın da aslında ne kadar
zor olduğunu…

ve aslında olmadığını hic yalan kadar masum bir $eyin dunya uzerinde,ki
doğru kadar acıtan.

o doğrular değilmi$ aslında yalan kadar benliğimi ben yapan,senliğini
sen,onu ise ba$kası yapan..

bir ba$kasıymı$ senliğinden senlik çalan..

o senlik ki mucizelere inandıran,sonu hicliğe varan..

o hiclik ki sonu hep sana çıkan..

öyle bir son dü$ün ki her gun en ba$tan ba$layan..
dü$ünürdüm hep insanlar neden gider,nereye gider,bir $eyleri arkada bırakmak
bu kadar mı kolay diye..

sonunda hep kendim buldum cevapları gitmeyerek,gidemeyerek,kalamayarak
yine…