Gerçek ve büyük yazarlar ruhlarımızın yüceliğinin ve sefaletinin ressamı olmayı seçenlerdir. Yazmaya ilk başladığımda hiçbirşeyi boyayamıyordum.Aylar umutsuzca çabalamakla geçti. Yazdıklarım sonradan buruşturup attığım sayfalarda gelişigüzel dolaşıyor, çökmüyordu;kağıtta bir türlü iz bırakmıyordu; bomboştu,içinde hayat yoktu. Sonra onunla karşılaştım : Şeytanla bana armağanların en büyüğünü kötülüğü getirmişti …. Edebiyatın bu sonsuz pınarlarından beslenmememin nedeninin hayal gücümün kısırlığı olduğunu , kötülüğün yaratıcısıyla sunduğu seçeneklerin farkına varamadığımı söylüyordu. Kararsızdım. Ya kötülükle savaşmak ,dedim; bunu kim yapacaktı?