ben seninle varoldum. beni ben yapan sensin.
beni affet,

zavallılıgımı bagısla. öyle erdemli, öyle yücesin ki. sen yasamam icin gerekli olan herseysin.

icime cektigim oksijen,
ictigim su,
köfte yapmak icin iclerini cıkartıp sakladıgım sonra kuru kısımlarını karnımı doyurmak yedigim ekmeksin.

catlamıs dudaklarıma can veren,
nefes darlıgımı gecirten,
aclıgımı yok edensin.
sen beni hayata baglayansın. herseyimsin. herseysin.

dünyasın.
gezegenlersin.
yıldızlarsın.
günessin.
evrensin.
uzaysın.
tanrımsın.

bir muz kabugunun üstüne basıp kayan insanın ortaya cıkardıgı mükemmel görüntüsün.
otomatik kapılarının cıkardıgı o huzurlu ses,
o essiz mekanizmasın.
sonbahar yapraklarının yarattıgı hüzünsün. ucurumlardaki bitmeyen derinliksin.
yüze vuran,
canı yakan,
sacları dagıtan o vahsi rüzgarsın.
minik kız cocugunun iki yandan örülmüs saclarının o ic acıtan düzeni,
kırmızı rugan papuclarının parlaklıgısın.
sabun köpüklerinin icindeki o güzelim renklersin. kabı yıpranmıs, yıllanmıs kitapların sayfaları cevirilirken etrafa yayılan kokusun.
kusların o incecik dallara kimse görmezken kurdugu yuvasın.
bir kibriti yaktıgımda parlayan ates,
mumun etrafa yaydıgı o cılız ama hayat kurtaran ısıksın.

sen kimsin?
nerede, ne zaman bulundugunu, hatta varolup olmadıgını bile bilmiyorum.
ama yine de seni ölesiye seviyorum.
hergün seni görecegim umuduyla yasıyorum.
tanısmayı bile istemiyorum.
görsem, sadece görsem..
sana yazdıgım mektupları yollama hayalleri kurduran adresini bilsem.
icimden cıkabirilsem seni.
seni vücutlandırabilsem.
…
ah yapabilsem..